Page 158 - โบราณคดีและประวัติศาสตร์ในประเทศไทย ฉบับคู่มือครูสังคมศึกษา
P. 158
มหำชนกชำดก ได้กล่ำวถึงพ่อค้ำอินเดียเดินทำงมำค้ำขำยเพื่อ
แสวงหำควำมร ่ำรวยทำงดินแดนสุวรรณภูมิ โดยพ่อค้ำเหล่ำนี้จะเดินทำง
ออกจำกเมืองท่ำต่ำงๆ ทำงฝั่งตะวันตกของอินเดีย เช่น เมืองภรุกัจฉะ เมือง
ศูรปำรกะ เมืองมุฉิริ และยังกล่ำวถึงเมืองท่ำทำงตะวันออกเฉียงเหนือคือเมือง
ตำมรลิปติ นอกจำกนี้ชำดก มิลินทปัญหำ มหำนิเทศ ยังได้กล่ำวถึงบริเวณ
ส ำคัญๆ ในดินแดนของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นต้นว่ำ กฏาหทวีป
(Katahadvipa) ก า รปูรทวีป (Karpurdvipa) ตามพรลิงค์ (Tambralinga)
ตักโกละ (Takkola) นาลิเกลทวีป (Nalikeladvipa) ว่ำเป็นดินแดนที่พ่อค้ำ
อินเดียเดินทำงไปค้ำขำย และนักวิชำกำรต่ำงๆ ได้ตั้งข้อสันนิษฐำนไว้ว่ำ
กฏาหทวีป คือรัฐเคดะห์ (ไทรบุรี) กรรปูรทวีป คือดินแดนแห่งกำรบูรซึ่งคง
เป็นเกำะบอร์เนียว ส่วน นาลิเกลทวีป หมำยถึงเกำะมะพร้ำวซึ่งคงเป็นเกำะ
นิโคบำร์ และ ตักโกกะ คือดินแดนแห่งกระวำนอำจอยู่บริเวณจังหวัดตรังหรือ
พังงำ ส่วนตามพรลิงค์ คือดินแดนบริเวณไชยำ เวียงสระ อ่ำนบ้ำนดอน และ
นครศรีธรรมรำช
คัมภีร์มหำวงศ์ของลังกำ (เขียนขึ้นในรำว ค.ศ. ๕๐๐) อ้ำงอิงมำจำก
คัมภีร์อรรถกถำมหำวงศ์ (ซึ่งสูญหำยไปแล้ว) ได้กล่ำวไว้ว่ำในช่วง
พุทธศตวรรษที่ ๓ นั้นพระเจ้ำอโศกมหำรำชแห่งรำชวงศ์โมริยะได้ส่งสมณทูต
๒ องค์ คือเถระอุตตรและเถระโสณะมำยังดินแดนสุวรรณภูมิเพื่อเผยแพร่
พุทธศำสนำ
หลักฐานทางโบราณคดี
ควำมสัมพันธ์ทำงวัฒนธรรมระหว่ำงประชำกรในประเทศอินเดียและ
ประชำกรในดินแดนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เริ่มปรำกฏตั้งแต่สมัยก่อน
ประวัติศำสตร์ในช่วง ๔,๐๐๐ – ๒,๐๐๐ ปีมำแล้ว ซึ่งเป็นช่วงวัฒนธรรมหินใหม่
หรือช่วงสังคมเกษตรกรรมอันเป็นช่วงที่ชุมชนมีกำรด ำรงชีพด้วยกำร
เพำะปลูกเลี้ยงสัตว์ ใช้ขวำนหินขัดเป็นเครื่องมือเครื่องใช้ รู้จักท ำภำชนะ
[๑๔๗]
