Page 153 - โบราณคดีและประวัติศาสตร์ในประเทศไทย ฉบับคู่มือครูสังคมศึกษา
P. 153

(roulette ware)  เครื่องแก้วซึ่งพบเป็นจ ำนวนมำกที่เมืองอริกเมฑุ ซึ่งเป็น
                           ๒
               เมืองท่ำทำงฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของอินเดีย และมีบทบำทส ำคัญในด้ำนกำร
               ค้ำขำยติดต่อกับโรมันในช่วงต้นคริสตกำล นอกนั้นก็เป็นสินค้ำประเภทเหล้ำ
               ไวน์ ดีบุกตะกั่ว ปะกำรัง
                       กำรติดต่อค้ำขำยระหว่ำงอำณำจักรโรมันกับอินเดียปรำกฏเด่นชัด
               ในช่วงพุทธศตวรรษที่ ๖ หลักฐำนส ำคัญคือกำรค้นพบรูปสตรีชำวอินเดียสลัก
               จำกงำช้ำง (รำวพุทธศตวรรษที่ ๖ – ๗) ที่เมืองเฮอคูเลเนียม (Herculaneum)
               ส่วนสินค้ำประเภทอื่นๆ เช่น เครื่องเทศ น ้ำหอม เพชรพลอย ไข่มุก ผ้ำฝ้ำย
               ผ้ำไหม ย่อมสูญสลำยไปตำมกำลเวลำ อย่ำงไรก็ตำมรำยละเอียดเกี่ยวกับ
               กำรค้ำขำยระหว่ำงอำณำจักรโรมันและอินเดียได้ปรำกฏอยู่ในหนังสือ
               ภูมิศำสตร์ของปโตเลมี (Ptolemy Geography) ซึ่งเป็นนักภูมิศำสตร์ชำวกรีกที่
               มีอำยุอยู่ในศตวรรษที่ ๑ และในบันทึกกำรเดือนเรือของชำวยุโรป (The
               Periplus of the Erythraean Sea) ซึ่งกล่ำวถึงเมืองท่ำทำงฝั่งตะวันตกของ

               อินเดียที่มีบทบำทส ำคัญทำงกำรค้ำกับโรมัน
                       ในอินเดียเองก็ได้พบร่องรอยกำรค้ำขำยติดต่อกับโรมัน รวมทั้งมี
               กำรตั้งถิ่นฐำนของพ่อค้ำโรมันในบริเวณเมืองท่ำโบรำณทำงฝั่งตะวันตกและ
               ฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ ภำยใต้กำรปกครองของกษัตริย์รำชวงศ์ศำตวำหนะ
               (พุทธศตวรรษที่ ๕ – ๘) เช่น เมืองเนวำษะ นำฟทำโตริ บำโรด้ำ พรหมบุรี
               พรหมคีรี จันทรำวัลลี โกณฑปุระ อมรำวดี นำคำรชุนโกณฑะ อริกเมฑุ และ
               กำเวริปัฏฏินัม โดยเฉพำะเมืองที่พรหมบุรีพบร่องรอยของชำวโรมันหนำแน่น
               มำก พบประติมำกรรมรูปเทพโพไซดอน (Poceidon) เทพแห่งท้องทะเลของ
               โรมัน พบภำชนะโรมันที่น ำเข้ำมำหลำยแบบ และพบว่ำมีกำรเลียนแบบ
               ภำชนะส ำริดของโรมันในสมัยรำชวงศ์ศำตวำหนะด้วย ที่น่ำสนใจคือได้พบ
               เหรียญของจักรพรรดิติเบอริอุส (Tiberius) (พ.ศ. ๕๕๗ – ๕๘๐) ที่เมือง


                       ๒  ค ำว่ำรูแลตด์ (rouletted) ใช้เรียกภำชนะดินเผำที่ตกแต่งผิวโดยกำรกด
               ด้วยซี่ฟันเฟืองเพื่อท ำให้เกิดลำยเป็นแถวอย่ำงมีระเบียบ เป็นเทคนิคที่นิยมกันในสมัย
               เฮเลนนิสติคจนถึงสมัยโรมัน


                                         [๑๔๒]
   148   149   150   151   152   153   154   155   156   157   158