Page 219 - โบราณคดีและประวัติศาสตร์ในประเทศไทย ฉบับคู่มือครูสังคมศึกษา
P. 219
ภำพที่ ๓๙ โบรำณสถำนวัดแก้ว อ ำเภอไชยำ จังหวัดสุรำษฎร์ธำนี
๒. ช่วงสอง เป็นสถำปัตยกรรมแบบผสมผสำนแบบ
ศรีวิชัยและแบบลังกำเข้ำด้วยกัน มีอำยุอยู่ในช่วงพุทธศตวรรษที่ ๑๘-๑๙ โดย
นิยมสร้ำงเจดีย์ทรงกลมบนฐำนกำกบำท เช่น เจดีย์ใหญ่ที่วัดสทิงพระสงขลำ
หรือเจดีย์ทรงกลมบนฐำนจัตุรัส เช่น เจดีย์ที่วัดพะโคะ สทิงพระ เป็นต้น
๔.๒ ประติมากรรม ประติมำกรรมแบบศรีวิชัยที่โดดเด่นคือ
ประติมำกรรมรูปพระโพธิสัตว์ในคติมหำยำน ที่นิยมมำกคือพระโพธิสัตว์
อวโลกิเตศวร พระโพธิสัตว์ศยำมตำรำ และพระโพธิสัตว์ชัมภล มีทั้งที่เป็น
ประติมำกรรมส ำริดลอยตัวและที่เป็นพระพิมพ์ดินดิบ ซึ่งพบเป็นจ ำนวนมำก
ตั้งแต่จังหวัดจังหวัดสุรำษฎร์ธำนี นครศรีธรรมรำช สงขลำ ปัตตำนี ยะลำ ถึง
นรำธิวำส ซึ่งสร้ำงตำมคตินิยมของพุทธศำสนำนิกำยมหำยำนตันตระที่
เจริญรุ่งเรืองอยู่ในอินเดียภำคตะวันออกเฉียงเหนือ ภำยใต้กำรอุปถัมภ์ของ
กษัตริย์อินเดียรำชวงศ์ปำละ (พุทธศตวรรษที่ ๑๒-๑๕) ซึ่งมีศูนย์กลำงอยู่ที่
เมืองนำลันทำ ปหรรปุระ และไมนำมตี และให้อิทธิพลต่อพุทธศำสนำนิกำย
[๒๐๘]
