Page 211 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 203

ในเดคข่านตอนเหนือ ราชวงศ์วากา กะ (Vakatakas) สลายไปพร้อม ๆ กับราชวงศ์คุปตะ
กลางคริสต์ศตวรรษที่ 6 ทางตอนกลางและตะวันตกของคาบสมุทร อยู่ใต้การปกครองของ ราชวง จา-

กยะ ซึ่งนับถือศาสนาพราหมณ์ลัทธิไวษณพนิกาย มีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองไอโหเล (Aihole) และพาทามิ
(Badami) กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่คือ เก ินที 2 (ราว ค.ศ. 609-642/ พ.ศ. 1152-1185) ซึ่งอยู่ในช่วง

ใกล้เคียงกับพระเจ้าหรรษะ ตอนปลายรัชสมัยถูกปราบโดยพระเจ้านรสิงหวรรมัน กษัตริย์ปัลลวะแห่ง

กาญจี (เมืองหลวงคือกาญจีปุรัม) พวกปัลลวะซึ่งมีอํานาจมาตั้งแต่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 4 เป็นผู้ที่
สนับสนุนอารยธรรมอารยันให้เจริญรุ่งเรืองในดินแดนทางตอนใต้ มีการนับถือศาสนาทั้งพราหมณ์ พุทธ

(มหายาน) และเชน และเป็นผู้สร้างศาสนสถานที่ยิ่งใหญ่ ศูนย์กลางศิลปกรรมที่เอลโลร่า เอเลฟันตะ และ
มามัลละปุรัม ราชวงศ์ปัลลวะให้อิทธิพลกับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มาก ทั้งด้านศิลปกรรมและตัวอักษร

(ภาพที่ 5.12)

ในคริสตศตวรรษที่ 7 (พุทธศตวรรษที่ 13) จาลุกยะแบ่งเป็น 2 ส่วนคือจาลุกยะตะวันตก
และจาลุกยะตะวันออก ศตวรรษต่อมาราชวงศ์ราษ ระกู ะแห่งมานยเข ะ มีอํานาจแทนที่จาลุกยะ

ตะวันตก แต่ต่อมาในป ค.ศ. 973 ก็ถูกรวมโดยจาลุกยะที่เหลืออยู่ และปกครองต่อมาจนถึงตอนปลาย

ของคริสต์ศตวรรษที่ 12 อาณาจักรถูกแบ่งออกเป็นยาทวะ (ยาทพ) แห่งเทวคีรีทางเดคข่านตอนเหนือ
และทางตะวันออกในดินแดนที่พูดภาษาเตลูกูเป็นของกากตียะแห่งวรังคัล (Kakatiyas of Warangal)
39
ส่วนในไมซอร์เป็นพวกโหยส ะแห่งโทรสมุทร (Hoysalas of Dorasamudra)
ราวคริสต์ศตวรรษที่ 9 (พุทธศตวรรษที่ 14) ปัลลวะแห่งกาญจีถูกผนวกเข้ากับอาณาจักร

โจ ะ โดย อาทิตยะที 1 (Aditya I ราว ค.ศ.870-906/ พ.ศ. 1413-1449) และ ะรานตกะที 1

(Parantaka I ค.ศ. 906-953/ พ.ศ. 1449-1496) กษัตริย์โจ ะแห่งตานชูวูร์ (ตันชอร์ - Cola king of
Tanjuvur) โจ ะเป็นหนึ่งในอาณาจักรยิ่งใหญ่แห่งทมิ กษัตริย์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคือ ราชาราชะที 1

(Rajaraja I ค.ศ. 985-1014/ พ.ศ. 1528-1557) และราเชนทระที 1 (Rajendra I ค.ศ. 1014-1042/พ.ศ.
1557-1585) ซึ่งเป็นช่วงที่ราชวงศ์มีอํานาจสูงสุด (Rajaraja I (โจมตีลังกา) และ Rajendra I ขยาย

ดินแดนไปสู่ปากแม่น้ําคงคาและส่งทัพเรือไปยึดครองบางส่วนของพม่า มลายา และสุมาตรา) พวกโจ ะ

นับถือศาสนาพราหมณ์ไศวนิกาย มีศูนย์กลางที่มามัลลปุรัมและ ตันชอร์ ศูนย์กลางศิลปกรรมอยู่ที่เมือง
ตันชอร์ ศรีรังคาม มามัลลปุรัม พุทธศาสนาเจริญที่นาคปั ินัม ศูนย์กลางสุดท้ายของพุทธศาสนาใน

อินเดียใต้

39 Basham : p.76.