Page 221 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 221
โบราณคดีอินเดีย | 213
า นา ราห ณ หร อ า นา ินด
กําเนิด – กําเนิดขึ้นราว 1000 ป ก่อนคริสตกาล (ราว 400 ป ก่อนพุทธกาล)
โดยทั่วไปแล้วเราจะรู้จักศาสนาพราหมณ์ในชื่อ า นา ินด คําว่า “ฮินดู” แผลงมา
จากคําว่า “สินธู” อันเป็นชื่อของแม่น้ําสําคัญสายหนึ่ง นอกจากนี้ คําว่า “ฮินดู” ยังเป็นคําใช้เรียก
วัฒนธรรมความเป็นอยู่ ของกลุ่มชนที่ไม่ได้นับถือศาสนาอิสลาม ซึ่งหมายรวมทั้งชาวพุทธ พราหมณ์
และเชน
ศาสนาพราหมณ์นี้มีชื่อเรียกแตกต่างออกไป อีกหลายชื่อ เช่น
- สนาตนธรรม หมายถึงธรรมอันไม่รู้จักตาย
- ไวทิกธรรม หมายถึงธรรมที่ได้จากพระเวท
- อารยธรรม หมายถึงธรรมอันดีงาม
ศาสนาพราหมณ์เกิดในประเทศอินเดีย เป็นศาสนาของชนชาติอารยันหรือชาติอริยกะ
หรือที่เรียกว่าอินโด-ยูโรเป ยน ซึ่งมีภูมิลําเนาเดิมอยู่ตอนกลางและตะวันออกของยุโรป (เหนือ
ทะเลสาบแคสเป ยน) ชาวอารยันที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานแถบลุ่มแม่น้ําสินธุได้พบกับชนพื้นเมืองที่เรียกว่า
ดราวิทหรือดราวิเดียน (Dravidian) หรือมิลักขะ ซึ่งหมายถึงคนป า บางทีก็เรียกว่า ทัสยุ หรือทาส
ซึ่งมีวัฒนธรรมความเชื่อของตนเองอยู่ก่อนแล้ว มีการนับถือธรรมชาติ มีเทพประจําครอบครัว
ประจําเผ่าหรือประจําหมู่บ้าน และคติความเชื่อของชาวพื้นเมืองเหล่านี้ ชาวอารยันได้นํามา
ผสมผสาน เกิดเป็น า นา ราห ณ ขึ้น
คติควา เช อของชาวอารยัน
ชนชาติอารยันนับถือเทวดาจํานวนมาก ส่วนใหญ่มีลักษณะเป็นธรรมชาติต่าง ๆ เช่น
ลม ฟ า อากาศ ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ เป็นต้น มีหน้าที่ดูแลทุกข์สุขของประชาชน โดยประชาชน
จะต้องทําพิธีสวดอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ ผู้ที่ทําพิธีสวดอ้อนวอนต้องมีความสามารถพิเศษ มีชื่อ
เรียกว่า “พราหมณ์”
1
พัฒนาการของศาสนาพราหมณ์แบ่งเป็น 4 ยุค คือ
1) ย ค ระเวท (1,000 ป ก่อนคริสตกาล/ราว 400 ป ก่อนพุทธกาล)
ในช่วงนี้มีการรวบรวมบทสวดอ้อนวอนเทพต่าง ๆ ขึ้นเป็นหมวดหมู่ เรียก ‘เวท’ หรือ
“วิทยา” หมายถึง “ความรู้” ถือว่าเป็น ‘ศรุติ’ คือสิ่งที่ได้รับฟังมาจากพระเป็นเจ้า โดยผ่านทางฤ ษี
หรือพราหมณ์ ผู้ประกอบพิธี
1
การแบ่งยุคของศาสนาฮินดูแตกต่างกันไป ตําราบางเล่มแบ่งออกเป็น 3 ยุคคือ ยุคพระเวท ยุคมหากาพย์ และยุคหลัง สุชีพ ปุญญา
นุภาพ, ประวัติศาสตร์ศาสนา (กรุงเทพ : บริษัทรวมสาส์น (1977) จํากัด), หน้า 247 แต่นักวิชาการบางคนกลับมีความเห็นว่า ไม่มียุค
มหากาพย์
