Page 223 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 223
โบราณคดีอินเดีย | 215
ง. อ นิ ัท (ข้อกําหนดอันศักดิ์สิทธิ์) ตามศัพท์แปลว่าเข้าไปนั่งลง ตามความหมายว่า
บทเรียน เป็นบทประพันธ์ว่าด้วยความนึกคิดทางปรัชญา คือหลักธรรมอันลึกซึ้ง รวมปรัชญาเก่าแก่ของ
อินเดีย มีจุดมุ่งหมายเพื่อค้นหาความจริงแท้ คัมภีร์อุปนิษัทแต่งขึ้นโดยยึดคัมภีร์พระเวทเป็นหลัก เป็น
ปรัชญาเกี่ยวกับเรื่องดวงวิญญาณอันเนื่องด้วยพรหม เน้นว่าวิญญาณของโลกหรือวิญญาณสากล คือ
มหาพรหม หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า พรหมัน (Brahman – Universal Self) หรือ ปรมาตมัน (ปรม +อาตม)
ปรมาตมัน หรือ พรหมัน - ตามศัพท์แปลว่า ดวงวิญญาณหรืออาต ะอันยิ่งใหญ่
หรือวิญญาณแห่งโลก เรียกอีกอย่างหนึ่งว่ามหาพรหม เป็นสวยัมภู (เกิดเอง) เป็นสัจจะเที่ยงแท้หรือ
ความจริงสูงสุด เมื่อวิญญาณแห่งโลกเป็นปรมาตมัน สิ่งที่ออกมาจากวิญญาณแห่งโลกก็เป็นอาตมัน
ด้วย ด้วยเหตุนี้วิญญาณของบุคคล (ที่ออกจากมหาพรหมหรือปรมาตมัน) ก็คือพรหม สรุปได้ว่า
ตนเองคือพรหม หรือพรหมคือตนเอง การรู้จักตนเองคือรู้จักพรหม การรู้จักพรหมคือรู้จักตนเอง การ
รู้เช่นนี้เป็นทางเข้าสู่โมกษะคือความหลุดพ้น
โมกษะ คือ ความดีสูงสุดที่มนุษย์ปรารถนา คือความหลุดพ้น หรือนิรวาณ
ปราศจากเครื่องยึดเหนี่ยวทั้งปวง มีสภาพกลมกลืนและไปรวมกับปรมาตมัน
คัมภีร์พระเวทและวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องอาจกําหนดอายุได้ราวศตวรรษที่ 12-10 ก่อน
คริสตกาล (คือราว 1,200 - 1,000 ป ก่อนคริสตกาล) โดยแรกเริ่มอาจถูกนําเข้ามาในลักษณะการ
จดจําและบอกเล่าในลักษณะของคําสวดอ้อนวอน และมีการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรในภายหลัง
ราวศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาล มนตร์หรือสังหิตาคงเป็นคัมภีร์กลุ่มแรกที่ได้รับการบันทึก จากนั้น
คงเป็นคัมภีร์พราหมณะ อรัณยกะ และอุปนิษัท
คัมภีร์พระเวทนี้ห้ามเผยแพร่แพร่แก่ผู้ที่อยู่ในวรรณะต่ํา คือ พวกศูทร หรือ ผู้ที่ไม่ได้นับ
ถือศาสนาพราหมณ์ หรือแม้แต่คนต่างชาติ
3
อาย ของคัมภีร์พระเวท – ประมาณ 2,000 ป ก่อนคริสตกาล
รัช าในย ค ระเวท
ชาวอินเดียในยุคพระเวทเป็นพวกวัตถุนิยม พอใจในการใช้ชีวิตทางโลก การจะอยู่อย่าง
สงบสุขได้ก็ด้วยการปกป องของเทพ ดังนั้นจุดมุ่งหมายสําคัญในศาสนายุคพระเวท คือการทําให้เทพ
เจ้าพอใจ โดยการสวดมนตร์สรรเสริญอํานาจของเทพเจ้าและประกอบพิธีกรรม
ช่วงต้น – เน้นวัตถุนิยม บูชาเทพหลายองค์ และเน้นการประกอบพิธีกรรม
ช่วงหลัง – เมื่อมีปรัชญาอุปนิษัทซึ่งเน้นการแสวงหาความจริงของโลก เริ่มป ิเสธ
พิธีกรรม เปลี่ยนมานับถือเทพสูงสุดองค์เดียวคือพรหมัน
3 อุดม รุ่งเรืองศรี, เทวดาพระเวท (คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 2523), หน้า 4.
