Page 227 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 219

 มหาภารตะ ผู้แต่งคือ ฤาษีวยาสะ พรรณนาถึงการทําสงครามระหว่างพี่น้องสอง
ตระกูล คือ เการพและปาณฑพ ซึ่งสืบเชื้อสายมาจากบรรพบุรุษคนเดียวกันคือ ท้าวภรต ชาวฮินดูถือ

ว่าเป็นการทําสงครามระหว่างธรรมะ กับอธรรมะ

มหาภารตะเป็นวรรณกรรมพราหมณ์ฉบับแรกที่พยายามดูดกลืนลัทธิความเชื่อและ
เรื่องราวของเทพเจ้าของชาวท้องถิ่นเข้าไปในศาสนาพราหมณ์ ในมหาภารตะไม่มีการกล่าวถึงปรัชญา

สูงสุด เช่นอาตมันและพรหมัน แต่กล่าวถึงเพียงพระกฤษณะซึ่งเป็นตัวแทนเทพเจ้าผู้คอยสั่งสอนอรชุน
เรื่องราวที่สําคัญในคัมภีร์มหาภารตะคือ ภควัทคีตา

ภควัทคีตา ‘บทเพลงแห่งชีวิต’ เป็นคัมภีร์บทหนึ่งในมหากาพย์มหาภารตะที่อธิบายปรัชญา

อุปนิษัทอย่างชัดเจน เป็นบทเพลงสําหรับบูชาพระกฤษณะ ชาวฮินดูถือว่าภควัทตีตา เป็นเนื้อแท้ของพระเวท

มหาภารตะมีความสําคัญมาก เนื่องจากบรรจุปรัชญาและความเชื่อของคนในยุคนั้น

ไว้ทั้งหมด ต่อมากลายเป็นพจนานุกรมของวิชาการแขนงต่าง ๆ เช่น ประวัติศาสตร์ นิติศาสตร์
รัฐศาสตร์ เทววิทยา และปรัชญา