Page 229 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 229

โบราณคดีอินเดีย | 221








                                        1.  นยายะ  แปลว่านําไป คือนําไปสู่การพิจารณาสอบสวนอย่างละเอียดถี่ถ้วน
                       หมายถึงวิธีหรือกฎแห่งการหาความจริงโดยอาศัยหลักตรรกวิทยา บางครั้งเรียกว่าสัจจนิยม ผู้

                       สถาปนาลัทธินี้คือ โคตรมะ หรือเคาตมะ (เกิดประมาณ 550 ป ก่อนคริสตกาล/ ราวต้นพุทธกาล)
                                        2. ไวเ  ิกะ  หมายถึง ลักษณะที่ทําให้สิ่งหนึ่งต่างไปจากอีกสิ่งหนึ่ง ผู้วางระบบ

                       ลัทธินี้คือ กณาฑะ (เกิดในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล) ได้อีกชื่อหนึ่งว่า “โมกษศาสตร์” (ศาสตร์แห่ง

                       การหลุดพ้น) ด้วยการรู้แจ้งแห่งอาตมัน ลัทธิไวเศษิกะใช้วิธีตรรกวิทยาพิสูจน์สิ่งทั้งหลายว่ามีอยู่จริง
                                        3.  างขยะ (สขยา – การนับหรือ จํานวน) เป็นปรัชญาฮินดูที่เก่าแก่ที่สุด ผู้แต่ง

                       คัมภีร์นี้คือฤาษีกป ละ (เกิดในศตวรรษที่ 6  ก่อนคริสตกาล)  ปรัชญาของลัทธิกล่าวถึงตัตตวะ หรือ
                       ความจริงแท้ 25  ประการ ซึ่งย่อได้เป็น 2  คือ ปุรุษ – ได้แก่อาตมันหรือ วิญญาณสากล (Cosmic

                       Spirit) และปรกฤติ หรือปกติ คือสิ่งที่เป็นเนื้อหาหรือต้นกําเนิดของสิ่งทั้งหลาย

                                        ความมุ่งหมายของลัทธิ คือ สร้างปัญญาให้เกิดเพื่อทําลายล้างเหตุแห่งทุกข์ทั้ง
                       ปวง และปลดเปลื้อง ปุรุษหรืออาตมันออกจากสิ่งผูกพัน  กล่าวโดยหลักลัทธิสางขยะเป็นอเทวนิยม

                       (Atheism) ไม่เชื่อในเรื่องพระเจ้าสร้างโลก เป็นทวินิยม (Dualism) เชื่อว่าของจริงแท้มีอยู่ 2 คือปุรุษ

                       หรืออาตมัน และปรกฤติ
                                        4. โยคะ (แปลว่าการประกอบ) คือการทําให้เกิดผล ปตัญชลิ (3-4 ศตวรรษก่อน

                       คริสตกาล/ ราวพุทธศตวรรษที่ 3-4) เป็นผู้รวบรวมขึ้นเป็น โยคสูตร จุดมุ่งหมายคือช่วยให้มนุษย์หลุด
                       พ้นจากความทุกข์ด้วยการป ิบัติโยคะ ลัทธิโยคะถือว่า ชีวะ หรือวิญญาณของแต่ละบุคคลเป็นส่วน

                       หนึ่งของวิญญาณสากล หรือปุรุษ หรือปรมาตมัน ลัทธินี้จึงวางวิธีป ิบัติเพื่อนํามนุษย์ไปสู่สภาพที่

                       แท้จริงดั้งเดิม
                                        5.   ี าง ะ  หร อ   รว ิ าง ะ แปลว่าพิจารณา สอบสวน (เบื้องต้นแห่งพระ

                       เวท – คือ พราหมณะ) ผู้แต่งคัมภีร์มีมางสะสูตร คือ ไชมินิ (เกิดระหว่าง 600-200 ป ก่อนคริสตกาล/
                       ราวต้นพุทธกาล-พ.ศ. 400)

                                        ความมุ่งหมายของลัทธิ คือ สอบสวนถึงธรรมชาติแห่งการกระทําที่ถูกต้อง

                       (ธรรมะ) แนวคิดของลัทธินี้มีว่า หน้าที่หรือการกระทําเป็นสาระสําคัญยิ่งของความเป็นมนุษย์
                                        6.  เวทานตะ (แปลว่าที่สุด) หรืออุตตรมีมางสะ คือการพิจารณาสอบสวนเบื้อง

                       ปลายพระเวท (คือ อุปนิษัท)  ผู้เรียบเรียงคัมภีร์เวทานตสูตรคือพาทารยณะ (600-200  ป ก่อน

                       คริสตกาล) ปรัชญาของเวทานตะค้านปรัชญาของสางขยะและไวเศษิกะ
   224   225   226   227   228   229   230   231   232   233   234