Page 230 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 230
โบราณคดีอินเดีย | 222
ตรี รติ
ย ค ราณะ (ค. . 200-700/ ราว . . 743-1243) ร่ว ัยค ตะ
ในช่วงนี้หันมาเน้นเรื่องราวความเป็นมาของเทพ เทพี เกิดวรรณกรรมต่าง ๆ จํานวน
มาก ที่สําคัญคือ คัมภีร์ปุราณะ เกิดลัทธิต่าง ๆ เช่น ลัทธิภควตา (ไวษณพนิกาย) ลัทธิปาศุปตะ (ไศว
นิกาย) ลัทธิบูชาพระอาทิตย์ (เสาระ) ศาสนาพุทธ และศาสนาเชน
คั ีร ราณะ
มาจากศัพท์ ปุรา (Pura) - เก่า + นว (nava) - ใหม่ มีความหมายถึง สิ่งทั้งหลายที่ดี
เหมือนของใหม่ แม้ว่าจะเป็นสิ่งที่สืบทอดมาจากอดีต (หรือเป็นของเก่า)
อาย กล่าวกันว่าส่วนที่เก่าที่สุด (กําเนิด) ของปุราณะนั้นมีมาก่อนคริสตกาล
9
้ ระ ัน ปรากฎในมัสย-ปุราณะว่า ผู้ที่ประพันธ์คัมภีร์ปุราณะ คือ วยาสะ (Vyasa)
ัก ณะคํา ระ ัน เป็นคําประพันธ์ คล้ายมหาภารตะ แต่ไม่ไพเราะเท่ามหาภารตะ
เน ้อหา ของปุราณะ ส่วนใหญ่แม้จะเป็นจินตนาการที่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวของมนุษย์
แต่ก็ปราก ข้อเท็จจริงหลายประการที่สัมพันธ์กับจักรวาล ปุราณะเป็นพื้นฐานแนวคิดของชาวอินเดีย
ต่อสังคม วัฒนธรรม ศาสนา และการเมือง รวมถึงศิลปะต่าง ๆ ก็มาจากปุราณะ
9 Vettam, Mani, Pauranic Encyclopedia, (Delhi: Motilal Banarsidass Publishers Private Limited, 1996), p. 617.
