Page 226 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 218

พิธีกรรมที่สําคัญแบ่งเป็น
ก. พิธีกรรมที่ต้องประกอบเป็นประจํา (regular sacrifice) คือพิธีกรรมที่ต้อง

ประกอบทุกวัน ทุก 15 วัน ทุก 4 เดือน ได้แก่
- พิธีบูชาไฟ (ประจําวันเช้า-เย็น)

- พิธีบูชาพระจันทร์ใหม่และพระจันทร์วันเพ็ญ (ทุก 15 วัน)

- พิธีตามฤดูกาล (ทุก 4 เดือน)
ข. พิธีกรรมที่จัดขึ้นในโอกาสสําคัญ (ป ละ 1-2 ครั้ง) เช่น

- พิธีบูชายัญ
- พิธีบูชาโสมะ (พิธีพิเศษสําหรับกษัตริย์และเศรษฐี)

ในยุคพระเวทไม่ปราก หลักฐาน (ไม่พบร่องรอย) ของวัด หรืออาคารอันเป็นที่สถิตของ

เทพเจ้า แต่มีการกล่าวถึงไฟที่จุดในสภาแสดงว่ามีสภา ที่ประดิษฐานกองไฟ ที่ประชาชนจะมาชุมนุม
ประกอบพิธีกรรม มีเสาผูกสัตว์ที่จะทําการบูชายัญ (เรียก อยาลกะ)

ย ค หากา ย

7
(800 ก่อนคริ ตกา – คริ ต ตวรร ที 2/ ราว 300 ก่อน ท กา – ท ตวรร ที 7)
เป็นยุคที่ผสมผสานระหว่างศาสนายุคพระเวทและศาสนาของคนท้องถิ่น ลักษณะเด่น

ในช่วงนี้คือเป็นยุคที่ยกย่องสรรเสริญบรรพบุรุษ และหันมาเน้นทางด้านการประกอบพิธีกรรมแทนการ

สวดอ้อนวอนเทพเจ้า เกิดวรรณคดีที่สําคัญ 2 เล่มที่มีเนื้อเรื่องสรรเสริญบรรพบุรุษคือ รามายณะและ
มหาภารตะ มีลักษณะเป็นอิติหาส คือเรื่องราวที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์

 รามายณะ ผู้แต่งคือ ฤาษีวาลมิกิ เป็นมหากาพย์เรื่องแรกในวรรณคดีสันสกฤต
สันนิษฐานว่าน่าจะรวบรวมขึ้นในราว 500 ป ก่อนคริสตกาล คือราวสมัยพุทธกาล และคงจะมีมาก่อน

การรวบรวมมหาภารตะ เพราะปราก เรื่องราวของพระรามแทรกอยู่ในคัมภีร์มหาภารตะ

จุดมุ่งหมายเพื่อใช้ขับร้องสู่กันฟังคล้ายเสภา
รามายณะนั้น เดิมเป็นเรื่องราวของวีรบุรุษซึ่งเป็นผู้นําของชาวท้องถิ่นในอินเดียใต้

เนื้อเรื่องเกี่ยวกับสงครามระหว่างอารยันกับทราวิท ต่อมาพราหมณ์นํามาเขียนให้รามะ ตัวเอกของ

เรื่องเป็นอวตารปางหนึ่งของพระวิษณุ

7 ตําราบางเล่มกล่าวว่า ยุคมหากาพย์มีอายุราว 600 ป ก่อนคริสตกาล สุชีพ ปุญญานุภาพ อ้างแล้ว หน้า 259.