Page 222 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 222
โบราณคดีอินเดีย | 214
พระเวท เป็นวรรณกรรมที่เก่าแก่ที่สุดของอินเดีย ภาษาที่ใช้เป็นภาษาที่เก่าแก่ที่สุดใน
ตระกูลภาษาอินโดยูโรเป ยน นั่นคือภาษาสันสกฤต ส่วนของคัมภีร์ที่เก่าที่สุด (ฤคเวท) มีลักษณะ
ใกล้เคียงกับ “คาถา” ของคัมภีร์ “อเวสตะ” ของอิหร่าน
ก. คั ีร ระเวท กล่าวกันว่าผู้ที่รวบรวมคัมภีร์พระเวทที่กระจัดกระจายอยู่ตามที่
2
ต่าง ๆ คือ ฤาษีเวทวยาส ประกอบด้วย
- ฤคเวท (= สรรเสริญ) สันนิษฐานว่าแต่งขึ้นประมาณ 2,000 – 3,000 ป
ก่อนคริสตกาล (ก่อนที่อารยันจะเดินทางเข้าสู่อินเดีย) แต่งเป็นโคลงกว่า 1,000 บท เป็นบทร้อย
กรองสรรเสริญคุณและฤทธิ์ของเทพ 33 องค์ เช่น วรุณ อินทร อัคนิ สุริยะ มรุต อุษา เป็นต้น
กล่าวถึงประวัติการสร้างโลกและหน้าที่ของพรหมา ผู้สร้างมนุษย์และสรรพสิ่ง
- ยชุรเวท (ยช = สังเวย) คือความรู้เกี่ยวกับสูตร แสดงพิธีบูชาบวงสรวง
รวมถึงบทสวดในพิธีกรรม ที่เรียกว่า “ยชญกรรม” หรือ “ยัญญกรรม” (ต่อมาแยกเป็น ยชุรเวทขาว
– เป็นบทร้อยกรอง และยชุรเวทดํา – เป็นบทร้อยแก้ว)
- สามเวท (สาม = ทํานองขับ) ศิลปะศาสตร์หรือสังคีต เป็นบทร้อยกรอง
ประเภทฉันท์ที่ใช้สวดสรรเสริญคุณของเทพ (สวดทํานองเสนาะเพื่อขับกล่อมเทพเจ้าที่มาในมณฑล
พิธี เพื่อให้เทพเจ้าเคลิบเคลิ้ม กระทําควบคู่ไปกับการถวายน้ําโสม)
คัมภีร์ทั้งสามนี้ เรียกว่า “ไตรเพท” หรือ “ไตรเวท” ต่อมาเพิ่มมาอีกหนึ่งคัมภีร์ คือ
- อาถรรพเวท ความรู้เกี่ยวกับสูตรแห่งความอาถรรพ์ เรื่องลี้ลับต่าง ๆ เป็น
บทสวดที่เกี่ยวข้องกับไสยศาสตร์ เวทมนตร์ แก้เสนียดจัญไร ทําลายศัตรู
พระเวทแต่ละชนิดประกอบด้วย
นตร หร อ ังหิตา คือ ชุมนุมบทสวดสรรเสริญพระเจ้า การให้พร สูตร และบทสวด
ในการประกอบพิธีกรรม แต่งเป็นโศลกคําฉันท์เพื่อง่ายในการท่องจํา
ช่วงต่อมา (พระเวทยุคหลัง) มีการแต่งคัมภีร์เพิ่มเติม ได้แก่
ข. ราห ณะ คือตําราร้อยแก้ว กล่าวอธิบายความหมายของมนตร์หรือสังหิตา (บท
สวดสรรเสริญพระเจ้าและการประกอบยัญพิธี) เพื่อให้เข้าใจชัดเจนยิ่งขึ้น ได้แก่ ไอตเรยพราหมณะ
ศตปถพราหมณะ เป็นต้น
ค.อรัณยกะ (คัมภีร์ที่ใช้ในป า) กล่าวอธิบายถึงการใช้ชีวิตในป า มี 4 คัมภีร์
2 พระเวททั้ง 4 เกิดขึ้นในเวลาที่แตกต่างกัน ฤคเวทเป็นส่วนที่เก่าที่สุด
