Page 253 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 253
โบราณคดีอินเดีย | 245
หาวีระ
ชื่อเดิมคือวรรธมาน บางทีเรียกว่า “นิครนถนา บุตร” เป็นเชื้อสายกษัตริย์วงศ์ลิจฉวี ผู้ครอง
นครเวสาลี นครหลวงของแคว้นวิเทหะ มหาวีระ เกิดราว 599 ป ก่อนคริสตกาล เป็นโอรสของพระสิทธารถ
(Siddhartha) หรือเศรยาม) พระมารดาชื่อตริศลา (Trishala) เมื่อประสูติจากครรภ์มารดามีชื่อว่า “วรรธมาน”
โหราจารย์ทํานายลักษณะไว้ 2 ทาง คือ ความเป็นจักรพรรดิและความเป็นศาสดา เมื่ออายุได้ 12 ป มหาวีระ
ได้รับพิธียัชโญปวีต (สวมมงคลแสดงตนเป็นศาสนิก) ตามพิธีพราหมณ์และเข้าศึกษาลัทธิพราหมณ์ แต่เกลียดชัง
ในทิฐิของพราหมณ์ที่ถือว่าตนเป็นผู้ประเสริฐสุดในโลก อายุได้ 19 ป แต่งงานกับเจ้าหญิงชื่อยโศธา มีธิดาองค์
หนึ่งชื่ออโนชา เมื่ออายุได้ 28 ป บิดา-มารดาเสียชีวิต เนื่องจากกรอดอาหาร (บําเพ็ญทุกรกิริยา) เพื่อพาตัวเอง
ไปสู่พรหมัน
มหาวีระตั้งป ิญญาว่าจะเลิกเอาใจใส่ต่อร่างกายและไม่คํานึงถึงความทุกข์ยาก เสด็จออกจาก
วังเมื่ออายุ 30 ป ประกาศมหาป ิญญาว่า “นับแต่วันนี้เป็นต้นไป 12 ป จะไม่เปล่งวาจาแม้คําหนึ่ง” มหาวีระ
ได้ท่องเที่ยวบําเพ็ญทุกรกิริยาอยู่ 12 ป ได้เล็งเห็นว่าคําสอนของพราหมณ์หลายตอนไม่ถูกต้อง จึงคิด
เปลี่ยนแปลงและวางแนวคําสอนใหม่ หลังจากบําเพ็ญทุกรกิริยา 12 ป ได้บรรลุความรู้สูงสุดและละป ิญญา
คือการไม่พูดกับคนทั้งหลาย ดินแดนที่มหาวีระเที่ยวประกาศศาสนา คือแคว้นโกศล วิเทหะ มคธ อังคะ และ
ดินแดนอื่น ๆ ในลุ่มแม่น้ําคงคาตอนเหนือดับขันธปรินิพพานที่เมืองปาวาเมื่อพระชนม์ได้ 72 พรรษา
คั ีร า นา
รวบรวมหลังการปรินิพพานของศาสดาราว 200 ป เรียกว่า “อังคะ (อาคม)” จารึกคํา
บัญญัติหรือวินัย คัมภีร์อีกส่วนหนึ่งเรียกว่า “สิทธานต์” กล่าวถึงเรื่องราวประเภทชาดกในศาสนา
หลังศาสดานิพพาน 800-900 ป จึงมีการสังคายนาธรรมวินัย รวบรวมคําสอนเป็น
หมวดหมู่
26
หมวดหมู่ของคัมภีร์เชน แบ่งเป็น
- อังคะ จัดได้ 12 หมวด หมวดสุดท้ายแบ่งเป็น
- ปูรว หรือบูรณ์ อีก 14
- ปกร หรือสูตร อีก 1
คัมภีร์เหล่านี้ส่วนมากใช้กันอยู่ในนิกายเศวตัมพร
ภาษาในคัมภีร์ดั้งเดิมคือภาษาปรากฤต หรืออรธมาคธี (กึ่งมคธ) ต่อมาภายหลังใช้ภาษา
27
สันสกฤต
26
เสถียร พันธรังสี, ศาสนาเปรียบเทียบ เล่ม 1 (กรุงเทพ : สํานักพิมพ์แพร่พิทยา, 2516), หน้า 116.
27 ชีพ ปุญญานุภาพ, ประวัติศาสตร์ศาสนา (กรุงเทพ : บริษัทรวมสาสน์ (1977) จํากัด, 2541), หน้า 177.
