Page 251 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 251
โบราณคดีอินเดีย | 243
โยคาจารย หร อ วิ าณวาท โยคะ + อาจาระ (ความประพฤติ) = การนํา
โยคะมาใชัเป็นหลัก เพื่อค้นหาความจริงของจิตและความประพฤติดีเข้าด้วยกัน ไมเตรยนาถเป็นผู้
ก่อตั้งขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 8 อาจารย์ที่สืบทอดต่อมาที่สําคัญ อาทิ อสังคะ วสุพันธุ และธรรมปาละ
(พุทธศตวรรษที่ 9) ต่อมาพัฒนาเป็นมหายานตันตระ
หลักคําสอน สอนให้บําเพ็ญโยคะ เพื่อบรรลุโพธิ ผู้ป ิบัติจะต้องผ่านภูมิทั้ง 10
ของพระโพธิสัตว์ก่อนจึงจะบรรลุโพธิ ได้ชื่อว่า วิชญาณวาท เพราะยึดถือวิญญาณว่าเป็นความแท้จริง
คือถือว่า ความคิด (จิต) เท่านั้นที่เป็นจริง คัมภีร์ลังกาวตารสูตร เป็นคัมภีร์สําคัญที่สุดของนิกายนี้
กล่าวว่า จิตเท่านั้นจริง ส่วนวัตถุภายนอกไม่จริง ความแท้จริง คือ วิญญาณบริสุทธิ์
3. ัท ิตันตระ เกิดขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 12 ในอินเดียภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
บริเวณแคว้น เบงกอล พุทธศาสนามหายาน (มหาสัง ิกะเดิม) ได้รับเอาหลักป ิบัติของลัทธิตันตระเข้า
มาผสมผสาน ถือคติมหาสุข มีการบูชาศักติ หรือโพธิสัตว์เพศหญิง
กําเนิด นักปราชญ์ทั่วไปยอมรับว่า พุทธตันตระเริ่มปราก ขึ้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 12
นักปราชญ์อินเดียสืบอายุพุทธตันตระไปถึงสมัยของเ ไตรยนา ะอ ังคะ (พุทธ
ศตวรรษที่ 8 หรือ 9) โดยเชื่อกันว่าผู้ริเริ่มนําคําสอนของตันตระเข้ามาประยุกต์ใช้ในพุทธศาสนานิกาย
มหายาน คือเมไตรยนาถ ตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 8-9 โดยอ้างว่าเป็นคําสอนทางลัดของพระพุทธเจ้า
เริ่มสอนกันอย่างลับ ๆ และนาคารชุนได้สืบต่อมาตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 8 และเพิ่งจะมาเป ดเผยเมื่อ
พุทธศตวรรษที่ 12 สกุลแรกของพุทธตันตระคือสกุลวัชรยาน ศูนย์กลางการศึกษาอยู่ที่ วิกร ิ า
วิหาร (แทนที่นาลันทา)
พุทธศตวรรษที่ 12 เริ่มมีการเขียนคัมภีร์เป็นภาษาสันสกฤต ได้เกิดวรรณกรรมเนื่องใน
ลัทธิตันตระมากมาย แพร่หลายยัง ธิเบต มงโกเลีย จีน และญี่ปุ น (ปัจจุบันเหลือแต่ฉบับภาษาธิเบต)
คัมภีร์ที่สําคัญ คือ ปรัชญาปารมิตา คุหยสมาช มัญชูศรีมูลกะ เหวัชระตันตระ สาธนมาลา
นิกายตันตระ ได้มีการพัฒนาหลักการและแนวคิด ซึ่งสามารถแบ่งได้เป็น 4 ช่วงหรือ
4 แนวคิดคือ
- ปรัชญามันตรยาน
- ปรัชญาวัชรยาน
- ปรัชญาสหัชยาน
- ปรัชญากาลจักรยาน
