Page 246 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 246

โบราณคดีอินเดีย | 238








                                  พระเจ้าหรรษวรรธนะซึ่งขึ้นครองราชย์ต้นพุทธศตวรรษที่ 12  นั้นเดิมนับถือไศวนิกาย
                       ต่อมาหันมานับถือพุทธศาสนานิกายหินยานและมหายานตามลําดับ ดังนั้นในสมัยนี้จึงมีผู้นับถือทั้งพุทธ

                       ศาสนาและศาสนาฮินดูพอ ๆ กัน พุทธศาสนาก็มีทั้งหินยานและมหายาน ในเมืองกาโนช (เมืองหลวง
                       ขณะนั้น) มีสัง ารามราว 100  แห่ง มีภิกษุ 10,000  รูป เหี้ยนจังกล่าวถึงพระเจ้าหรรษวรรธนะ (ซึ่ง

                       โปรดปรานเหี้ยนจังมาก) ว่าพระองค์ทรงมีเมตตากรุณา ทรงสร้างสถูปริม ั งแม่น้ําคงคานับพันองค์ อีก

                       ทั้งยังกล่าวว่าพระเจ้าหรรษวรรธนะทรงให้ความสนใจกับคัมภีร์มหายานเป็นพิเศษโดยเฉพาะอย่างยิ่ง
                                                                                               21
                       ลัทธิโยคาจารย์ ซึ่งมีการสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยนาลันทา และเป็นลัทธิที่เหี้ยนจังนับถืออยู่

                                  •   ท  า นาในอินเดีย าคตะวันตก

                                     - พุทธศาสนาจากแหล่งกําเนิดคือลุ่มแม่น้ําคงคาตอนล่างได้แผ่เข้ามายังภาคตะวันตก
                       ของอินเดียในบริเวณแคว้นคุชราต (Gujarat) ตั้งแต่สมัยพระเจ้าอโศกมหาราช (ราวพุทธศตวรรษที่ 3)

                                     - พุทธศาสนานิกายเถรวาทที่เจริญอยู่ในภูมิภาคนี้ ได้รับการอุปถัมภ์จากกษัตริย์ชาวศ

                       กะราชวงศ์กษัตรปะ ซึ่งปกครองอินเดียภาคตะวันตกอยู่ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 8-10
                                     - ต่อมาในสมัยกษัตริย์ราชวงศ์ไมตรกะ อาณาจักรวัลภี (valabhi) เมืองหลวงในแคว้น

                       เสาราษ ระ ได้กลายเป็นศูนย์กลางพุทธศาสนานิกายหินยาน(นิกายสางมิติยะ) เจริญรุ่งเรืองอยู่ทาง

                       ภาคตะวันตกของอินเดียในช่วงพุทธศตวรรษที่ 10-13

                                  • อินเดียใต้

                                    ่   ่น้ําก  ณา-โคทาวรี ( าคใต้)   ัยราชวง   าตวาหนะ  ะราชวง  อิก วาก

                                     - พุทธศาสนาจากถิ่นกําเนิดในลุ่มแม่น้ําคงคา ได้ลงไปประดิษฐานในบริเวณลุ่มแม่น้ํา
                       กฤษณา-โคทาวรี ตั้งแต่สมัยที่พระเจ้าอโศกมหาราช (พ.ศ. 269-311) เผยแพร่พุทธศาสนาลงไปทางใต้

                                     - ราว 200 ป ก่อนคริสตกาล (พุทธศตวรรษที่ 3)  พุทธศาสนาได้รับการอุปถัมภ์จาก
                       ราชวงศ์อานธระ (สาตวาหนะ)  แถบลุ่มแม่น้ํากฤษณา มีชุมชนชาวพุทธจากลุ่มแม่น้ําคงคาลงไปตั้งถิ่น

                       ฐานในบริเวณดังกล่าวเช่นที่เมืองชัคคัยยะเป ะ (Jaggayapeta) เมือง ัณ ศาลา (Ghantasala) เมือง

                       อมราวดี (Amaravati) เมืองโคลิ (Goli) และเมืองนาคารชุนโกณฑะ (Nagarjunikonda)
                                     - ราวพุทธศตวรรษที่ 3-9    มีผลงานศิลปกรรมเนื่องในพุทธศาสนาจํานวนมาก

                       ศูนย์กลางอยู่ที่เมืองอมราวดีและนาคารชุนโกณฑะ

                                     - อีกราชวงศ์ในอินเดียใต้ที่อุปถัมภ์พุทธศาสนาคือ ราชวงศ์โจ ะ ศูนย์กลางแหล่ง
                       ศิลปกรรมในพุทธศาสนาอยู่ที่เมืองนาคะปั  ินัม ใกล้เมืองมัทราส

                                     - หลังราชวงศ์โจ ะ พุทธศาสนาในอินเดียใต้ก็เสื่อมไปจากอินเดีย





                        21 Hazra : p.90.
   241   242   243   244   245   246   247   248   249   250   251