Page 249 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 249
โบราณคดีอินเดีย | 241
ในสมัยพระเจ้าอโศกมหารราช พุทธศาสสนาแตกแยกอออกเป็น 18 –– 20 นิกาย
ที า: า ข อินททราว (เอก าาร ระกอบการ อนวิชา ท า นา ะ ระะติ านวิทยา)
ท า นานินิกายต่าง
1. นิกายเ รวาทิน หร ออ วีรวาทินน เรียกอีกอย่าางหนึ่งว่านิกาาย ายใต้ ยึดถืถือคําสอน
ดั้งเดิมของพระพุทธเจ้า ใ ใช้คัมภีร์ที่เป็นนภาษาบาลี ถือว่าพระพุททธเจ้าเป็นเพียงมนุษย์ธรรรมดา เป็น
นิกายที่เคร่งคครัดในพระวินันัย
ราวพุทธศตตวรรษที่ 3 มีมีนิกายแยกยย่อยออกไปคืคือ นิกายสรววาสติวาท มีความเชื่อ
ใ ใกล้เคียงกับเถถรวาท แต่ใช้้ภาษาสันสกฤฤต นิกายนี้เจริริญอยู่ในรัฐปัญญจาบและรัฐอือื่น ๆ ทางภาคคตะวันตก
เฉียงเหนือ คืออบริเวณ แคว้ว้นแคชเมียร์ ค คันธาระ เจริญญรุ่งเรืองมากใในสมัยพระเจ้้ากนิษกะ
หลักคําสอนนและปรัชญาขของนิกาย งดดเว้นความชั่ว ทําแต่ความดี โดยยึดหลักกป ิบัติ 3
ประการคือ ศี ศีล สมาธิ ปัญญญา ทุกสิ่งเป็นอนัตตาหรืออความไม่เที่ยงง ความทุกข์เกิดจากตัณหาา คือความ
อยาก ซึ่งสามมารถดับได้ด้วยการป ิบัติตตามอริยมรรคมีมีองค์ 8
