Page 273 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 273
โบราณคดีอินเดีย | 265
จ. เคร อง ระดับ ทั้งลูกปัดประเภทต่าง ๆ และป นปักผม แสดงออกถึงรสนิยม
ทางศิลปะ
ิ ะ ัยต้น ระวัติ า ตร หร อ ิ กรร อินเดีย ัยโบราณ
เราไม่พบหลักฐานของศิลปกรรมอินเดียแบบใดเลย ตั้งแต่สมัยชนชาติอารยันเข้ามาตั้ง
หลักแหล่งในประเทศอินเดีย (อย่างน้อยราว 1,000 ป ก่อนคริสตกาล) จนถึงราวพุทธศตวรรษที่ 3-4
(300 ป ก่อนคริสตกาล) อันเป็นระยะเวลาที่ศิลปกรรมสมัยประวัติศาสตร์ของอินเดียอุบัติขึ้นเป็นครั้ง
แรก อาจเป็นได้ว่า ในช่วง 1,000 ป นี้ ศิลปะอินเดียยังคงใช้วัตถุที่ไม่ถาวร (ไม้) จึงไม่มีหลักฐานเหลือไว้
ให้ศึกษา นอกจากนี้เรายังเห็นได้ว่าศิลปกรรมที่ใช้วัตถุถาวรที่ปราก ขึ้นครั้งแรก ก็แสดงให้เห็นว่า
ตั้งใจเลียนแบบเครื่องไม้
ศิลปกรรมที่เก่าที่สุดในประวัติศาสตร์อินเดียไม่เก่ากว่าสมัยราชวงศ์โมริยะ ซึ่งตั้งขึ้นราว
พ.ศ. 220 และอาจกล่าวได้ว่าเกือบทั้งหมดของศิลปกรรมอินเดียสมัยโบราณ ระหว่างพุทธศตวรรษที่
3-6 สร้างขึ้นเนื่องในพุทธศาสนาทั้งสิ้น ศิลปกรรมอินเดียสมัยโบราณแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของศิลปะ
อิหร่านสมัยราชวงศ์อาเคเมนิดและศิลปะกรีก
จากการศึกษาศิลปกรรมในยุคหลัง ทําให้สามารถสันนิษฐานรูปแบบของศิลปกรรม
อินเดียโบราณได้ โดยแบ่งออกเป็น 4 สมัย คือ
ัย ระเวท ราว 1,000 ก่อนคริ ตกา
สมัยพระเวทซึ่งเริ่มขึ้นประมาณ 1,500-1,000 ป ก่อนคริสตกาล (ช่วงเวลาของอารย-
ธรรมลุ่มแม่น้ําสินธุและช่วงต้นของสมัยพระเวทยังไม่แน่นอน) เป็นช่วงที่พวกอินโด-อารยันซึ่งอพยพ
มาจากทางตะวันตกเฉียงเหนือเข้ามาตั้งถิ่นฐานในอินเดีย จากหลักฐานโบราณคดีทําให้นักวิชากาส่วน
หนึ่งตีความว่า วัฒนธรรมสมัยพระเวทไม่ได้สืบต่อมาจากอารยธรรมลุ่มแม่น้ําสินธุ เนื่องจากหลักฐานที่
เหลืออยู่แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างของการดําเนินชีวิต
ในขณะที่กลุ่มคนในอารยธรรมลุ่มแม่น้ําสินธุซึ่งเป็นพวกพ่อค้า (traders) และอยู่อาศัย
ในเมือง กลุ่มคนในยุคพระเวทซึ่งเป็นพวกเร่ร่อน กลับมีวิถีการดําเนินชีวิตแบบชนบท เลี้ยงชีพด้วยการ
ทําเกษตรกรรมและเลี้ยงสัตว์ ที่อยู่อาศัยสร้างด้วยกก ต้นอ้อและไม้ไผ่ มุงหลังคาด้วยใบไม้ (และจาก
ลักษณะสิ่งก่อสร้างแบบนี้เองที่พัฒนาไปสู่สถาปัตยกรรมอินเดียในสมัยต่อ ๆ มา ไม่ใช่จากสิ่งก่อสร้างแบบ
7
วัฒนธรรมเมืองของอารยธรรมสินธุ)
7
Brown : p.3.
