Page 634 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 634
บท ่งท้าย
ดังเป็นที่ทราบกันโดยทั่วไปแล้วว่า อินเดียไม่เพียงแต่เป็นอู่อารยธรรมที่สําคัญของโลก แต่ยัง
เป็นต้นแบบ หรือเป็นพื้นฐานที่สําคัญของอารยธรรมและวัฒนธรรมในดินแดนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ด้วย
เหตุนี้จึงเป็นที่มาของความสําคัญและความจําเป็นที่เราจะต้องเรียนรู้ความเป็นมา และพัฒนาการของ
อารยธรรมอินเดียโดยการศึกษาผ่านหลักฐานโบราณคดี นั่นก็คือการศึกษาวิชาโบราณคดีอินเดีย อันเป็น
วิชาพื้นฐานที่สําคัญในการศึกษาของภาควิชาโบราณคดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งการศึกษาโบราณคดีที่สัมพันธ์
กับดินแดนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
การศึกษาโบราณคดีอินเดียอย่างจริงจังเริ่มต้นมาจากนักวิชาการตะวันตก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
ชาวอังกฤษ จากนั้นจึงมีการศึกษาของนักโบราณคดีและนักประวัติศาสตร์ชาวอินเดียเอง การวางรากฐาน
การศึกษาโบราณคดีอินเดียของชาวตะวันตก มักใช้ความรู้ทางโบราณคดีตะวันตกเป็นเกณฑ์ในการศึกษา
เปรียบเทียบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องราวสมัยก่อนประวัติศาสตร์ อย่างไรก็ตามหลักการหรือทฤษฎีแบบ
ตะวันตก ก็ใช่ว่าจะสามารถนํามาใช้อธิบายดินแดนในภูมิภาคอื่นได้ทั้งหมด โดยเฉพาะอย่างยิ่งอินเดียและ
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (เนื่องจากมีองค์ประกอบหลายประการที่แตกต่างกัน)
การที่จะเรียนรู้ให้เข้าใจเกี่ยวกับความเป็นมาและพัฒนาการของอารยธรรมอินเดียจําเป็นที่
จะต้องเรียนรู้รากเหง้าตั้งแต่เริ่มแรกในดินแดนอินเดีย ตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์เป็นต้นมา (ซึ่งในที่นี่ก็คง
ศึกษาได้เพียงสังเขป) โบราณคดีสมัยก่อนประวัติศาสตร์ในอินเดีย เริ่มตั้งแต่วัฒนธรรมยุคหิน (ตั้งแต่ราว
700,000-50,000 ป มาแล้ว) ซึ่งมนุษย์ยังดํารงชีวิตด้วยการหาของป า-ล่าสัตว์ อาศัยอยู่ตามถ้ําและเพิงผา
เครื่องมือเครื่องใช้ทําด้วยหินในรูปแบบต่าง ๆ ต่อมารูปแบบการดํารงชีวิตค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไป อัน
เนื่องมาจากปัจจัยหลายประการ เช่น สภาพแวดล้อมทางกายภาพที่เปลี่ยนแปลงไป รวมทั้งวิวัฒนาการความ
เป็นมนุษย์ก็มีส่วนทําให้รูปแบบการดํารงชีวิตต้องเปลี่ยนแปลงไป นําไปสู่พัฒนาการของเครื่องมือเครื่องใช้ที่
มีขนาดเล็กลง มีความประณีตมากขึ้น (การใช้เครื่องมือหินแบบขวานกําปั นในยุคหินเก่า ไปสู่เครื่องมือขนาด
เล็กในยุคหินกลาง และเครื่องมือหินขัดในยุคหินใหม่)
การรู้จักใช้โลหะเป็นพัฒนาการที่สําคัญของมวลมนุษยชาติ เพราะทําให้เกิดการ
เปลี่ยนแปลงลักษณะและรูปแบบการดําเนินชีวิตอย่างชัดเจนและรวดเร็ว อินเดียเริ่มรู้จักใช้โลหะ (สินแร่)
อย่างแรกคือทองแดง โดยปราก วัฒนธรรมที่แสดงถึงการดํารงชีวิต 2 แบบควบคู่กันคือหินใหม่และ
ทองแดง ในช่วงนี้ถือได้ว่าอินเดียเริ่มเข้าสู่ยุคหัวเลี้ยวประวัติศาสตร์ วัฒนธรรมอินเดียในช่วงนี้ที่โดดเด่น
คืออารยธรรมลุ่มแม่น้ําสินธุ หรือที่รู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งคืออารยธรรมฮารับปัน มีการใช้เครื่องมือเครื่องใช้
ที่ทําด้วยทองแดง มีการใช้ตัวอักษรเพียงแต่ยังไม่สามารถอ่านหรือตีความได้ทั้งหมด อารยธรรมลุ่มแม่น้ํา
สินธุนี้ถือเป็นอารยธรรมที่มีความเก่าแก่เป็นอันดับสามของโลกรองจากเมโสโปเตเมียและอียิปต์
