Page 109 - จากชีวกโกมารภัจจ์ถึงไภษัชยคุรุ
P. 109

101






                            พุทธศาสนาจากแหล0งกำเนิด คือ ประเทศอินเดีย ได-ถูกเผยแพร0ไปสู0ดินแดนต0าง ๆ ตั้งแต0สมัย

                     พระเจ-าอโศก (9 สาย) ประวัติการเผยแผ0พุทธศาสนาโดดเด0นอีกช0วงหนึ่งสมัยพระเจ-ากนิษกะซึ่งเปLน

                     ชาวเอเชียกลาง มีศูนยPกลางการปกครองอยู0ที่แคว-นคันธาระ พุทธศาสนาที่แพร0หลายอยู0ในเอเชียกลาง
                     ส0วนหนึ่งอาจเนื่องมาจากความศรัทธาและความกระตือรือร-นในการเผยแพร0พุทธศาสนาของพระเจ-า

                     กนิษกะตั้งแต0ราวคริสตศตรรษที่ 2 (พุทธศตวรรษที่ 7)

                            ราชวงศPกุษาณะมีอำนาจด-านการค-าและศิลปวัฒนธรรม (พุทธศาสนาและพุทธศิลปะ)
                     พุทธศาสนาจะผ0านเข-าทางเอเชียกลางฝTßงตะวันออกและเข-าไปสู0จีน ดินแดนเอเชียกลางในอดีตจึงเปLน

                     แหล0งโบราณคดีทางพุทธศาสนาที่สำคัญ ในอารามต0าง ๆ ของดินแดนเหล0านี้ คัมภีรPทางพุทธศาสนา
                     จำนวนมาก (ส0วนใหญ0เปLนภาษาสันสกฤต) ได-รับการแปลออกเปLนหลายภาษา ทั้งจีน โขตาน โตขเรียน

                     โซคเดียน และ ธิเบต คัมภีรPที่สำคัญตัวอย0างเช0น นิรวาณสูตร และสุวรรณประภาสสูตร

                            ส0วนพุทธศาสนาระลอกที่ 2 ที่เข-ามาจากอินเดียราวคริสตศตวรรษที่ 7 และ 8 เปLนอิทธิพลของ
                     พุทธศาสนามหายานและมหายานตันตระ


                     ความสัมพันธ;ระหว?างเอเชียกลางและจีนผ?านพุทธศาสนา

                            สมณทูตอินเดียในเอเชียกลาง

                            ไม0ปรากฏบันทึกของอินเดียเกี่ยวกับสมณทูตเหล0านี้ มีเพียงบันทึกของจีนเท0านั้น ชาวแคช
                     มิเรียนมีบทบาทอย0างสำคัญในการส0งผ0านวัฒนธรรมทางพุทธศาสนาให-แก0เอเชียกลางและจีน แคชเมียรP

                     เปLนศูนยPกลางสำคัญทางพุทธศาสนาในขณะนั้นที่ดึงดูดผู-คนให-เข-าไปทำการศึกษาพุทธศาสนา

                     ตัวอย0างเช0น กุมารชีพซึ่งเปLนชาวกุฉาก็ได-ไปศึกษาที่นี่ ชาวแคชเมียรPที่มีชื่อเสียงได-แก0 สังฆภูติ
                     (Sanghabhuti) เปLนชาวแคชเมียรPคนแรกที่เดินทางไปสู0เอเชียกลางและจีน ท0านได-เดินทางไปถึงจีนในป]

                     ค.ศ. 381 (พ.ศ. 924) และได-แปลคัมภีรPในพุทธศาสนาของนิกายสรรวาสติวาทจำนวนมาก นอกจากนั้น
                     ก็มี ปุญยตราตะ และ ธรรมยศ, วิมลรักษP และ ธรรมมิตระ เปLนต-น (Saha, 1970: 20-21)

                            ตั้งแต0ราวคริสตศตวรรษที่ 2 ภิกษุชาวเอเชียกลางได-เริ่มเดินทางออกไปสู0จีน ตัวอย0างเช0น

                            1.  An-shi-kao ชาวปารPเถียน เดินทางไปจีนในป] ค.ศ. 148 และจำพรรษาอยู0ที่วิหารม-าขาว
                                ได-แปลคัมภีรPพุทธศาสนาเปLนภาษาจีนราว 179 คัมภีรP

                            2.  Lokaksema ชาวศกะแห0งเอเชียกลาง เข-ามาในป] ค.ศ. 147 เปLนผู-แปลคัมภีรPปรัชญา
                                ปารมิตา ฉบับทศสาหสรีกา ปรัชญาปารมิตา เปLนภาษาจีนเปLนสำนวนแรก

                            3.  Chi-yao ชาวศกะหรือ ยูขชิหP

                            นอกจากนี้มี ชาวอินเดีย (มหาพล และ ธรรมผล) รวมทั้งชาวซอกเดียน แต0ในบรรดาบุคคล
                     เหล0านี้ผู-ที่มีชื่อเสียงและเปLนที่รู-จักมากที่สุดก็คือ กุมารชีพ
   104   105   106   107   108   109   110   111   112   113   114