Page 114 - จากชีวกโกมารภัจจ์ถึงไภษัชยคุรุ

106

คริสตศตวรรษที่ 4-5 ราชวงศLชิงตะวันออก (ค.ศ. 317-420) มีอำนาจ โดยมีศูนยLกลางอยู1ที่

โลหยัง ในสมัยของจักรพรรดิ Yuan-ti (ค.ศ. 317-322) ในอาณาจักรมีวิหาร (วัด) ในพุทธศาสนาถึง

17,608 แห1ง และมีคัมภีรLที่ได/รับการแปล 263 เล1ม (Singhal, 1984: 57)
ทางตอนเหนือของจีน ในช1วงคริสตศตวรรษที่ 5 -6 ราชวงศLเว1ยเหนือ (Northern Wei

dynasty) (เชื้อสายเตอรLก) มีอำนาจขึ้น (ค.ศ. 440-534) กษัตริยLนับถือพุทธศาสนาทำให/ศิลปวัฒนธรรม

ทางพุทธศาสนาเจริญรุ1งเรือง ศูนยLกลางที่สำคัญอยู1ที่โลหยังและฉางอัน ในช1วงนี้มีภิกษุ (นักบวช) ที่
สำคัญ ๆ หลายท1าน เช1น กุมารชีพ โพธิรุจิ เตาอัน ฮุยหยวน และ ฟาเซียน (Singhal, 1984: 58) ต1อมา

อาณาจักรถูกแบ1งเป`น 2 ส1วน คือ เว1ยตะวันออก (ค.ศ. 534-557) มีเมืองหลวงอยู1ที่เยหL (Yeh) และเว1ย
ตะวันตก (ค.ศ.535-557) มีเมืองหลวงอยู1ที่ฉางอัน ส1วนทางใต/ของจีน พุทธศาสนาได/รับการอุปถัมภLโดย

จักรพรรดิแห1งราชวงศLชิงตะวันออก (Eastern Chin dynasty)

ในสมัยราชวงศAถัง (T’ang dynasty ค.ศ. 619-907) แม/จะยึดมั่นในลัทธิเตVา แต1การติดต1อ
สัมพันธLกับอินเดียก็เข/มข/น บางช1วงพุทธศาสนาได/รับการอุปถัมภLจากจักรพรรดิจีนบางองคL การนับถือ

ลัทธิเตVา เบาบางลง พระสงฆLจีนที่มีชื่อเสียงที่เดินทางไปอินเดียในสมัยราชวงศLถัง คือ ยวนฉDาง
(Hsuan-tsang) กษัตริยLอินเดียในขณะนั้นคือ พระเจ/าหรรษะซึ่งให/การต/อนรับท1านเป`นอย1างดี

พระเจ/าถังไทจง (T’ai-tsung) จักรพรรดิ์แห1งราชวงศLถังได/ส1งทูตไปยังราชสำนักอินเดีย (ของ

พระเจ/าหรรษะ) หลายครั้ง จุดประสงคLสำคัญอีกอย1างหนึ่งนอกจากศาสนา คือ การแสวงหาแพทยAผูIมี
ความสามารถรวมถึงยารักษาโรค ในช1วงปÖ ค.ศ. 643-758 ราชวงศLถังได/ทำการติดต1อทางการทูตกับ

เมืองต1าง ๆ ในอินเดียหลายแห1ง ทั้งอุทยานะในหุบเขาสวัต มคธ แคชเมียรL คันธาระ และศรีลังกา

ครึ่งหลังของคริสตศตวรรษที่ 7 บาทหลวงจีนที่มีชื่อเสียงอีกท1านหนึ่งที่ได/เดินทางไปอินเดียคือ อี้จิง
(I-tsing)

ช1วงปลายราชวงศLถัง การเดินทางไปอินเดียของเหล1าบาทหลวงจีนต/องหยุดลงเนื่องจากอำนาจ
ของจีนในเอเชียกลางหมดลง รวมทั้งพุทธศาสนาในอินเดียก็เสื่อมลงด/วย ต1อเนื่องมาจนถึงสมัยราชวงศL

ซุ1ง (Sung dynasty ค.ศ. 960-1270)

ก1อนราชวงศLหยวนขึ้นปกครองจีน มีราชวงศLทางเหนือ คือ ซิ-เซีย (HsI-Hsia) ปกครองที่กังสู
พวกนี้อ/างว1ามีเชื้อสายเตอรLก แต1ภาษาที่ใช/สัมพันธLกับธิเบตมากกว1าเตอกีช อุปถัมภLพุทธศาสนา มีการ

แปลและพิมพLคัมภีรLในพุทธศาสนาขึ้นจำนวนมาก ศูนยLกลางพุทธศาสนาที่สำคัญอยู1ที่ตุนฮวง (ค.ศ.
1038-1227)

ราชวงศAหยวน โดยเจงกีสข1าน (Genghis Khan) เป`นชาวมองโกล ขึ้นปกครองอินเดียตั้งแต1

ค.ศ. 1206-1227 พุทธศาสนาได/รับการฟòôนฟูขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง กษัตริยLที่สามารถอีกคนหนึ่งคือ
กุบไลข1าน (หลานเจงกีสข1าน ครองราชยL ค.ศ. 1260 (พ.ศ. 1803) ได/หันมานับถือพุทธศาสนาและมีการ

ติดต1อรับพุทธศาสนาแบบลามะจากธิเบต มีการแต1งตั้งลามะจากธิเบต คือ มติธวัชศรีภัทร

(Matidhvajasribhadra ค.ศ. 1240-1280) เป`นพระอุปùชฌายLของพระจักรพรรดิ (imperial preceptor)