Page 115 - จากชีวกโกมารภัจจ์ถึงไภษัชยคุรุ

107

จนกล1าวได/ว1า พุทธศาสนาแบบลามะของธิเบต เป`นศาสนาแห1งชาติของมองโกล (Singhal, 1984: 77)

ผู/ครองราชยLต1อจากกุบไลข1านก็ยังเลื่อมใสลัทธิลามะมาก ได/อุทิศที่ดินจำนวนมากเพื่อสร/างพุทธสถาน

ตามบันทึก Hsuman-cheng Yuan กล1าวว1าขณะนั้นในประเทศจีนมีวัดถึง 12,318 แห1ง และจำนวน
ภิกษุ-ภิกษุณีมีถึง 213,418 รูป

ในสมัยราชวงศAหมิง (Ming Dynasty) พวกมองโกลปกครองจีนอยู1จนถึงราว ค.ศ. 1368

จากนั้น จูหยวนจางตั้งราชวงศLหมิงขึ้นในปÖ ค.ศ. 1368 และปกครองจีนต1อเนื่องเป`นเวลาถึง 3 ศตวรรษ
เป`นราชวงศLที่นับถือพุทธศาสนา

ภิกษุอินเดียที่มีชื่อเสียงที่เขIามายังจีน

ภิกษุอินเดียที่เดินทางไปจีนมีจำนวนน/อยกว1าผู/แสวงบุญชาวจีนที่เดินทางไปอินเดีย ภิกษุ 3 รูป

คือ กุมารชีพ (Kumarajiva) ปรมัตถL (Paramartha) และโพธิธรรม (Bodhidharma) ได/รับการนับถือ
เป`นอย1างมาก ส1วนภิกษุชาวอินเดียที่ได/รับการบันทึกเป`นรายแรก ๆ คือ ธรรมรัตนะ (Dharmaratna)

และกัสยป มาตังคะ (Kasyapa Matanga) โดยได/รับเชิญจากจักรพรรดิ Ming-ti ในปÖ ค.ศ. 67
นอกจากนี้พระองคLยังโปรดให/สร/าง “วัดม/าขาว” ให/แก1ท1านทั้งสอง ซึ่งได/แปลคัมภีรLพุทธศาสนาเป`น

จำนวนมาก

ภิกษุอินเดีย หรือ พระธรรมทูตรุ1นแรก ๆ ที่เดินทางสู1ประเทศจีน ส1วนมากจะเป`นพระภิกษุจาก
เอเชียกลาง เช1น แคว/นปาเธีย (Parthia) ซอกเดียน (Sogdian) กุสตนะ (Kustana) และกุฉา (Kucha)

เป`นต/น ภิกษุเหล1านี้มีบทบาทสำคัญต1อการแปลคัมภีรLทางพุทธศาสนาที่สำคัญ ๆ ในระยะแรก เช1น ชาว

ยูหLชิหL (พูดภาษาอิหร1าน) และชาวโขตาน ภิกษุและผู/แปลคัมภีรLทางพุทธศาสนา (ชาวเอเชียกลาง)
ที่สำคัญต1อพุทธศาสนาในจีน คือ

โลกเกษม (Lokaksema) ชาวยูหLชิหL (Yueh-chih) (เดินทางเข/าสู1ประเทศจีนในปÖ ค.ศ. 168-
188) เป`นผู/นำพุทธศาสนามหายานเข/าสู1ประเทศจีน (Chandra, 2012: 17) ท1านได/ทำการแปลคัมภีรL

136 เล1ม ที่มีชื่อเสียงคือ วิมลเกียรติ-นิรเทศ และสุขาวดีวยูหะ

ธรรมรักษA (Dharmaraksha) (รู/จักกันในชื่อจีนว1า Chu-Fa-hu) เป`นชาวยูชิหL เกิดราว ค.ศ.
230 ที่ตุนฺฮวง และได/บวชที่ตุนฮวง ท1านได/เดินทางออกจากตุนฮวงไปยังฉางอันในปÖ ค.ศ. 265 และ

เดินทางไปทั่วเอเชียกลางเพื่อเสาะหาคัมภีรLภาษาสันสกฤต (ในช1วง ค.ศ.266-308) นับว1าท1านมีส1วน
อย1างสำคัญในการเผยแพร1พุทธศาสนาในจีน เมื่อกลับมาจากเอเชียกลางพร/อมด/วยคัมภีรLจำนวนมาก

ท1านได/แปลคัมภีรLภาษาสันสกฤตเป`นภาษาจีนอย1างน/อย 211 ชิ้น ในช1วง ค.ศ. 284-317 (Singhal,

1984: 63) ตัวอย1างคัมภีรLที่ท1านแปล เช1น ปùญจวิม-สติ สาหสรีกะ ปรัชญาปารมิตา ( Pancavimsati-
sahasrika Prajnaparamita), โยคาจารภูมิ (Yogacara-bhumi) และ ตถาคตจินตย-คุหย-นิรเทศ

(Tathagatacintya-guhya-nirdesa) (ค.ศ. 280) (Chandra, 2012: 8,18) ท1านได/รับการขนานนามว1า

“พระโพธิสัตวLจากตุนฮวง”