Page 117 - จากชีวกโกมารภัจจ์ถึงไภษัชยคุรุ
P. 117

109






                     กุมารชีพมีส1วนอย1างสำคัญเนื่องจากการแปลคัมภีรLมาธยามิกะจากภาษาสันสกฤตนั้น กุมารชีพได/ปรับ

                     วิธีการแปลพระสูตรโดยการปรับให/เข/ากับแนวคิดแบบจีน ทำให/ชาวจีนเข/าใจพุทธศาสนาง1ายขึ้น มีการ

                     แปลโดยการเทียบเคียงกับหลักคำสอนในลัทธิเตVา (นักปราชญLอีกท1านที่มีชื่อเสียงที่ใช/วิธีนี้คือ Hui-yuan
                     (A.D. 334-416) แสดงให/เห็นถึงอิทธิพลหรือความสัมพันธLระหว1างเตVากับพุทธศาสนา

                            กุมารชีพและคณะแปลคัมภีรLในพุทธศาสนากว1า 74 ชิ้น รวมถึงอมิตาภะ สูตร (The Pure

                     Land Paradise in the West)  ผลงานแปลที่สำคัญได/แก1
                            -  ค.ศ. 402  อมิตาภะสูตร (Amitabha-sutra)

                            -  ค.ศ. 404 ปùญจวิมสติ- สาหสรีก-ปรัชญาปารมิตา สูตร (Pancavimsati-sahasrika-
                                prajnaparamita-sutra - Perfection of Wisdom)

                            -  ค.ศ. 405 พรหมชาล-สูตร

                            -  ค.ศ. 406 สัทธรรมปุณฑริก สูตร (Saddharma Pundarika Sutra) (แปลจากฉบับของ
                                กุฉา Kucha?)

                            -  ค.ศ. 406 คัมภีรLวิมลเกียรตินิรเทศ สูตร (The Vimalakirti – nirdesa- sutra)
                            -  คัมภีรLมาธยามิกะ (No. 409), ทศบารมีศาสตรL (No. 410), ไมตรีย-วยากรณL (Maitreya-

                                vyakarana), พระสูตร “ไมตรีย-พุทธ” (Sutra on Maitreya’s becoming Buddha),

                                คัมภีรLอวทาน (Avadana), พระวินัย (สรรวาสติวาท)
                            -  คัมภีรLในกลุ1มปรัชญาปารมิตาสูตร (Prajnaparamita Sutra) (หมายถึงปรัชญาหรือความ

                                รอบรู/ที่สามารถทะลุผ1าน) ซึ่งกุมารชีพแปลหลายคัมภีรL ได/แก1 (Sharma, 2011: 52)

                                   -  ค.ศ. 401 วัชรเฉทิกะ (Vajra-cchedika) (The Diamond Wisdom Sutra)
                                   -  ค.ศ. 402-412 หฤทยสูตร (Hrdaya-Sutra) (The Heart Sutra)

                                   -  ค.ศ. 404 ปùญจวิมสติ สาหสรีกะ ปรัชญาปารมิตา  (Pancavimsatisahasrika
                                       prajnaparamita) หรือ ปรัชญาปารมิตาสูตร ฉบับยาว

                                   -  ค.ศ. 408  (อัษฏสาหสรีกะ ปรัชญาปารมิตา (Asta-Sahasrika prajnaparamita)

                                       หรือ ปรัชญาปารมิตาสูตร ฉบับย1อ
                            จะเห็นได/ว1า ในช1วงคริสตศตวรรษที่ 5 พุทธศาสนานิกายมหายาน (โดยเฉพาะอย1างยิ่งมาธยา

                     มิกะ) เจริญแพร1หลายอยู1ในเอเชียกลาง ตั้งแต1ที่กุฉา แคชเมียรL กัษการL และตุลฟาน ได/พบคัมภีรL
                     มหายานต1าง ๆ เช1น ไวปุลยสูตร, ปùญจวิมสติกา ปรัชญาปารมิตาสูตร ในขณะเดียวกันก็ปรากฏคัมภีรL

                     (พระวินัย) ของสรรวาสติวาทของวิมลักษะ ผู/เดินทางจากแคชเมียรLมายังกุฉา

                            คุณภัทร (Gunabhadra) ชาวอินเดียภาคกลาง เข/ามายังจีนตอนใต/ในปÖ ค.ศ. 435 โดยได/รับ
                     เชิญจากจักรพรรดิราชวงศLซุ1ง เจ/าของผลงาน อวตังสกะ-สูตร ท1านได/แปลคัมภีรLในพุทธศาสนาถึง 76 ชิ้น

                            ปรมัตถA (Paramartha) (ค.ศ. 498-569) เป`นภิกษุอินเดียที่เดินทางเข/ามายังประเทศจีนที่มี

                     ชื่อเสียงที่สุดในช1วงคริสตศตวรรษที่ 6 เป`นภิกษุชาวอุชเชน ทางภาคตะวันตกของอินเดีย เดินทางเข/ามา
   112   113   114   115   116   117   118   119   120   121   122