Page 119 - จากชีวกโกมารภัจจ์ถึงไภษัชยคุรุ

111

ฟาเซียน (Fa-hsien) ได/เดินทางจากนครฉางอันไปยังอินเดียในปÖ ค.ศ. 399 ใช/เส/นทาง (สาย

ไหม) เส/นใต/ ผ1านโขตานและกัษคารL เข/าอินเดียทางแคชเมียรL ช1วงที่ท1านเดินทางไปอินเดีย กุมารชีพเดิน

ทางเข/ามายังฉางอัน ในปÖ ค.ศ. 401 และได/แปลพระวินัยของนิกายสรรวาสติวาท ฟาเซียนหลังจากอยู1
ศึกษาภาษาสันสกฤตที่เมืองปาฏลีบุตรเป`นเวลา 4 ปÖ ได/เดินทางไปยังตัมรลิปติ เพื่อคัดลอกคัมภีรL

เดินทางกลับจีนในปÖค.ศ. 414

ยวนฉDาง หรือ เสวี้ยนจัง (Hsuan-tsang) (ค.ศ. 596-664) สมัยราชวงศLถัง บิดาเคร1งในลัทธิ
ขงจื๊อ เดินทางไปอินเดียในปÖ ค.ศ. 629 โดยเส/นทางสายเหนือเข/าสู1อเชียกลาง ถึงกป¨ศะในปÖ ค.ศ. 630

จากนั้นใช/เวลา 15-16 ปÖ เดินทางไปตลอดอินเดียเหนือและใต/ ได/พบกับพระเจ/าหรรษะแห1งกาโนช
(Harsha of Kanauj) และภาสกรวรมันแห1งกามรูป (Bhaskaravarman of Kamarupa) (กามรูปเป`นรัฐ

แรกในประวัติศาสตรLอัสสัม ค.ศ. 350-1140 ขณะเจริญสูงสุดครอบคลุมที่ราบลุ1มแม1น้ำพรหมบุตร

เบงกอลเหนือ ภูฏาน บังคลาเทศ ซึ่งเป`นส1วนของเบงกอลและพิหาร) ยวนฉ1างอยู1ที่นาลันทา 5 ปÖ
เดินทางกลับในปÖ ค.ศ. 645 โดยเส/นทางสายไหมเส/นใต/พร/อมด/วยคัมภีรLจำนวนมากกว1า 657 เล1มและ

พระสารีริกธาตุ ซึ่งทำให/พุทธศาสนา 5 กลุ1มหลักซึ่งเฟò≠องฟูอยู1ที่นาลันทาในขณะนั้น อันได/แก1 เหตุวาทิน
อภิธรรม วินัย มาธยามิกะ และโยคาจาร ได/รับการเผยแพร1ในจีน ทDานไดIทำการแปลคัมภีรAไภษัชยคุรุ

ไวฑูรยประภาสปูรวปุรณิธาน วิเศษวิสตรสูตร จำนวน 1 ผูก และคัมภีรLวิมลเกียรตินิรเทศสูตร จำนวน

6 ผูก ในปÖ พ.ศ. 1193 ที่วัดฉือเอิน) (อุษา โลหะจรูญ, 2551: 102) เป`นผู/วางรากฐานสำนัก “ธรรม
ลักษณะ” ขึ้นในประเทศจีน

อี้จิง (I-tsing) เกิดปÖ ค.ศ. 634 ในสมัยราชวงศLถัง ได/เดินทางไปอินเดียเมื่ออายุได/ 37 ปÖ โดย

อาศัยเรือของชาวเปอรLเซีย หยุดพักที่สุมาตราเป`นเวลา 8 เดือน ที่ศรีวิชัย 6 เดือน และ 2 เดือนที่มลายู
จากนั้นเดินทางด/วยเรือของขาวสุมาตราขึ้นฝù≠งที่ตัมรลิปติในปÖ ค.ศ. 673 ศึกษาพุทธศาสนาที่นาลันทา

เป`นเวลา 10 ปÖ ขากลับพร/อมด/วยคัมภีรLภาษาสันสกฤตกว1า 400 เล1ม แวะพักศึกษาพุทธศาสนาเพิ่มเติม
รวมทั้งแปลพระคัมภีรLที่ศรีวิชัยอีกกว1า 4 ปÖ เดินทางกลับประเทศจีนในปÖ ค.ศ. 695 ท1านได/แปลพระ

คัมภีรLทั้งสิ้น 56 เล1ม (Hsiang-Kuang, 1956: 116-117)

แนวคิดเกี่ยวกับไภษัชยคุรุในประเทศจีน
ด/วยพัฒนาการของมหายาน ทำให/แนวคิดเกี่ยวกับพระพุทธเจ/าองคLอื่น ๆ ซึ่งครอบครอง
ดินแดนบริสุทธิ์ (Pure Land) (ที่เรียกกันเพื่อความเข/าใจอย1างง1าย ๆ ว1า “สวรรคL หรือ พุทธเกษตร”) มี

อยู1เป`นจำนวนมากในดินแดนที่อยู1ห1างไกลออกไปในจักรวาลได/ค1อย ๆ พัฒนาขึ้น ทำให/เกิดความเชื่อและ

ความหวังที่จะได/ไปเกิดใหม1ในสวรรคLเหล1านั้น อันเป`นที่มาของแนวคิดเกี่ยวกับสวรรคLสุขาวดีของพระ
อมิตาภะ (“Boundless Light”) ที่ตั้งอยู1ทางทิศตะวันตก (Sukhavati Vyuha / vyuha = paradise)

ลัทธิของพระองคL ซึ่งเกิดขึ้นในอินเดีย เอเชียกลาง และหิมาลัย ถูกนำเข/าสู1ประเทศจีนในราว

คริสตศตวรรษที่ 2 และรุ1งเรืองในคริสตศตวรรษที่ 6 เช1นเดียวกับที่ทางทิศตะวันออก เป`นที่ตั้งของ