Page 130 - จากชีวกโกมารภัจจ์ถึงไภษัชยคุรุ

122

เนื้อหา หรือ เรื่องราวอันเป`นที่มาของภาพจิตรกรรมในถ้ำตุนฮวงนั้นมีหัวข/อที่หลากหลาย ซึ่งจะ

มีการเปลี่ยนแปลงไปตามคติความเชื่อหรือความนิยมในแต1ละช1วงเวลาที่แตกต1างกัน ภาพที่ปรากฎในถ้ำ

รุ1นแรก ๆ มักจะเป`นภาพพระพุทธเจ/าและภาพเล1าเรื่องพุทธประวัติและชาดก ในขณะที่ภาพที่ปรากฎใน
ถ้ำที่มีอายุหลัง ค.ศ. 600 มักเป`นเรื่องราวที่ปรากฎในคัมภีรL เรื่องราวหรือเนื้อหาดังกล1าว อาทิ เรื่องราว

เกี่ยวกับชาดก แนวคิดเกี่ยวกับจักรวาลแบบจีน (สมัยราชวงศLเว1ย) เช1น สัญลักษณLดอกบัวอันเป`น

ตัวแทนของเขาพระสุเมรุ, ในสมัยราชวงศLสุ1ย ซึ่งอุปถัมภLพุทธศาสนาก็มีการเปลี่ยนแปลงแนวคิดไปอีก
(Gray, 1959: 24) บางสมัยเช1นในสมัยราชวงศLถัง มีความนิยมเกี่ยวกับเรื่องราวตามคัมภีรLวิมลเกียรติ

นิรเทส ซึ่งกล1าวถึงเรื่องราวของพระโพธิสัตวLมัญชูศรีและ วิมลเกียรติ (ดังที่ปรากฎในถ้ำหมายเลข 420)
แต1ในสมัยถังนี้แนวคิดเกี่ยวกับสวรรคL เป`นหัวข/อที่นิยมมากที่สุด

แนวคิดเกี่ยวกับสวรรคA เป`นแนวคิดที่สำคัญประการหนึ่งที่มีอิทธิพลต1อศิลปกรรมที่ถ้ำตุนฮวง

โดยเฉพาะอย1างยิ่งสมัยราชวงศLถัง ภาพจิตรกรรมในถ้ำตุนฮวง แสดงให/เห็นความนิยมหรือแนวคิดใหม1
คือการสร/างภาพเกี่ยวกับ “สวรรคL” ซึ่งสัมพันธLกับความนิยมในพระอมิตายุสและสุขาวดีสูตร (ดังที่ได/

กล1าวมาแล/วข/างต/น) ในถ้ำหมายเลข 148 ที่ตุนฮวง มีภาพเขียนขนาดใหญDแสดงสวรรคAอภิรดี
เลียนแบบการทำภาพเขียนสวรรคAสุขาวดี พระโพธิสัตวAสุริยประภา และจันทรประภา ถูกนำมา

แทนที่พระโพธิสัตวAอวโลกิเตศวรและมหาสถามปราปตA ที่อยูDเคียงขIางพระอมิตาภะ

คัมภีรAที่เกี่ยวขIองกับภาพเขียนที่ตุนฮวง

ภาพเขียนในถ้ำตุนฮวง (โดยเฉพาะสมัยราชวงศLถัง) ส1วนใหญ1เป`นภาพเล1าเรื่องตามที่ปรากฎใน

คัมภีรLที่เป`นที่นิยมอยูในขณะนั้น จากการศึกษาของนักวิชาการพบว1า ภาพจิตรกรรมส1วนใหญ1ในถ้ำ
ตุนฮวง (โดยเฉพาะในราชวงศLถัง) มีความสัมพันธLกับเรื่องราวในคัมภีรLสำคัญ 2 เล1มคือ สัทธรรมปุณฑริก

สูตรและอวตังสกสูตร

1. คัมภีรAอวตังสกะ (Avatamsaka – flower ornament)
หรือบางครั้งเรียกว1า “คันธวยูหะ สูตร (Gandavyuha Sutra) คัณฑ แปลว1า ดีเลิศ ประเสริฐ

ดังนั้น “คันฑวยูหะ จึงมีความหมายว1า “การจัดการอย1างดีเลิศ” (“The Excellent Array”) แสดงความ

โดดเด1นแห1งจักรวาลเช1นเดียวกับคัมภีรLสุขาวดีวยุหะ
อวตังสกะสูตรได/รับการแปลเป`นภาษาจีนหลายครั้งตั้งแต1 ค.ศ. 167-789 เช1น ในปÖ ค.ศ. 388-

407 แปลโดย อารยสถิระ (Aryasthira) ในปÖ ค.ศ. 422 โดย พุทธภัทร (Buddhabhadra) (T278) และ
โดย “ศึกษานันทะ” (เกิดในโชตาน ค.ศ. 652) ระหว1าง ค.ศ. 695-699 ซึ่งจักรพรรดินีวู1ได/ส1งทูตไปขอ

ต/นฉบับภาษาสันสกฤตมาจากโขตาน (Khotan)