Page 127 - จากชีวกโกมารภัจจ์ถึงไภษัชยคุรุ

119

ตุนฮวง หรือ Mo-kao-ku หมายถึง “ถ้ำที่มีความสูงอันหาที่เปรียบมิได/, ถ้ำอันน1ามหัศจรรยL”

(Caves of Unequalled Height) หรือเป`นที่รู/จักกันโดยทั่วไปว1า “ถ้ำพระพุทธเจ/าพันองคL” (the

Caves of the Thousand Buddhas) เปรียบเทียบกับเขาพระสุเมรุ (Myo-ko) ซึ่งในภาษาจีนคือ Mo-
kao “พระพุทธเจ/าพันองคL” มีการกล1าวถึงอย1างละเอียดใน “คันธวยุหะ สูตร” พระสูตรสำคัญของ

“อวตังสกะ สูตร”

ต1อมาในสมัยของจักรพรรดิ์ฟู±เชียง (Fu Chien) แห1งราชวงศLจิ๋นตอนต/น (Former Ch’in
dynasty ค.ศ. 357-84) ได/เริ่มมีการสร/างถ้ำ “พระพุทธเจ/าพันองคL” (Ch’ien Fo-Tung) ขึ้นทางเหนือ

ของเมืองตุนฮวง ในแคว/นกังสู จากจารึก “การบูรณะปฎิสังขรณLหมู1ถ้ำมูเกา” ของหลี่หวยชาง (Li Huai-
jang) ที่ทำขึ้นในปÖ ค.ศ. 698 กล1าวว1า ถ้ำแรกของตุนฮวง คือถ้ำโม1เกา (Mo-kao-ku) = Caves of

Unequalled Height – Caves of the Thousand Buddhas) ถูกขุดขึ้นในราว ค.ศ. 366 โดยลูกศิษยL

ของภิกษุยุยซุน (Yueh-t s’un) สำหรับพระสงฆLในพุทธศาสนา (Chandra, 2012: 21-22) (ตามตำนาน
กล1าวว1าท1านได/นิมิตจากพระศรีอาริยเมตไตรยะจึงทำให/เกิดแนวคิด “ดินแดนอันบริสุทธิ์แห1งตะวันตก

“the Pure Land of the West”) (Chandra, 2012: 21) และที่นี่เป`นแหล1งที่ทำให/ความเชื่อเกี่ยวกับ
เมตไตรยะเป`นที่แพร1หลาย (รวมถึงแนวคิดเกี่ยวกับพุทธเกษตรทางทิศตะวันตกและแนวคิดเกี่ยวกับ

พระพุทธเจ/าพันองคL

ถ้ำตุนฮวงเจริญสูงสุดในสมัยราชวงศLถัง (ค.ศ. 618-980) แม/ว1าจักรพรรดิบางองคLได/หันไปนับถือ
และอุปถัมภLศาสนสถานในลัทธิเตVา แต1จากจารึก ค.ศ.776 ก็แสดงให/เราทราบว1าในช1วง ค.ศ. 698-776

สกุลหลี่ (Li family) มีบทบาทอย1างสำคัญในการอุปถัมภLพุทธสถานแห1งนี้ โดยการสร/างประติมากรรม

และภาพจิตรกรรมจำนวนมาก

ศิลปะที่ถ้ำตุนฮวง
ตุนฮวงประกอบด/วยถ้ำ 496 ถ้ำ จิตรกรรมบนผนังถ้ำมีพื้นที่ทั้งหมดราว 45,000 ตารางเมตร

ประติมากรรมกว1า 2,415 ชิ้น มีอายุตั้งแต1คริสตศตวรรษที่ 4 – 14 ซึ่งสามารถแบ1งพัฒนาการได/เป`น 3

ช1วง คือ
ชDวงแรกของถ้ำ (ค.ศ. 397-581) ศิลปะในช1วงนี้แสดงอิทธิพลศิลปะคันธาระ ผสมผสานกับ

ลักษณะพื้นเมืองของจีนและสัญลักษณLของลัทธิเตVา เนื้อหาที่เกี่ยวข/องเป`นเรื่องของชาดก (547 ชาติ),
เทพปกรณัมจีน ภาพเขียนในช1วงแรกนี้มีแนวคิดหลักที่ต/องการถ1ายทอด คือ บารมี 6 ประการ (Six

Paramita) อันได/แก1ทาน (dana), ศีล (sila), กษานติ (ksanti), วิริยะ (virya), ธยานะ (dhyana), และ

ปรัชญา (prajna) โดยการถ1ายทอดผ1านเรื่องราวชาดกของพระพุทธองคL แบ1งได/เป`น 4 ช1วงย1อยคือ
(Chandra, 2012: 24)