Page 141 - วัชรยานยันตระ
P. 141
ของผู้ศรัทธาที่ยังมีข้อจ ากัดที่จะเข้าใจ จึงจ าเป็นต้องใช้รูปเคารพเป็นสิ่ง
น าไปสู่การหลุดพ้น (Miksic, 1990: 23) คัมภีร์นี้ในช่วงหลังมีอิทธิพลของ
ไศวนิกายในศาสนาฮินดูเข้ามาผสมผสาน
คัมภีร์กามาหายนะ-มันตรยานะ (Kamahayanan
Mantrayana)
อมรา ศรีสุชาติ ได้อธิบายเพิ่มเติมว่า น่าจะมาจากศัพท์
สันสกฤตว่า กามะ+อหายนะ+มนตระ+ยานะ แปลว่า มนตร์ที่ท าให้ “กาม”
หมดสิ้นหรือสูญสลายไป) ประกอบด้วย โศลกภาษาสันสกฤต 41 บท
ประกอบกับอรรถกถา (ค าอธิบาย) ภาษาชวา กล่าวอธิบายถึง หลักแนวคิด
ั
และหลักปฏิบัติตามแนวทางตันตระหรือวัชรยาน มีการกล่าวถึง ปญจมการ
ั
(pancha-ma-kara ปญจ-ม-การ) อย่างชัดเจน รวมทั้งห้ามไม่ให้ผู้ที่อุทิศตน
ตามแนวทางตันตระนี้แพร่งพรายความลับของวัชระ, ฆัณฏา และมุทรา
ต่อบุคคลอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องหรือสัมพันธ์กับมณฑล (Majumdar,1979 : 199)
คัมภีร์มหาไวโรจนะ (Maha Vairochana)
มีจุดประสงค์ส าหรับผู้ที่เชื่อในประโยชน์ของการ
ช่วยเหลือทางจิตวิญญาณ เช่น มณฑล และ ตันตระ คัมภีร์นี้เป็นที่นิยมใน
ชวาภาคกลางประมาณ พ.ศ. 1400
3.3.3. พุทธสถาน
พุทธสถานส าคัญๆ ในชวาภาคกลาง ส่วนใหญ่สร้างขึ้นตามคติ
พุทธศาสนามหายานลัทธิตันตระสกุลวัชรยาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งพุทธ
สถานที่ตั้งอยู่บริเวณพื้นที่ที่เป็นที่บรรจบกันของแม่น ้าโปรโก (Progo) และ
อีโล (Elo) ซึ่งในสมัยโบราณถือว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นบริเวณที่ราบ
เกฑุ ในรัศมีไม่เกิน 3 กิโลเมตร จากจุดบรรจบกันของแม่น ้าทั้งสองจึงเป็น
131
