Page 24 - โบราณคดีและประวัติศาสตร์ในประเทศไทย ฉบับคู่มือครูสังคมศึกษา
P. 24
ก ำหนดอำยุเวลำของยุคกึ่งก่อนประวัติศำสตร์ไว้ด้วยตัวเลขที่ต่ำงกันเป็น ๒
แนวคิด คือ
แนวคิดที่ ๑ ก ำหนดอำยุเวลำสมัยกึ่งก่อนประวัติศำสตร์ไว้รำว
พุทธศตวรรษที่ ๖ – ๑๑ ซึ่งเป็นช่วงเวลำเชื่อมต่อระหว่ำงสมัยก่อน
ประวัติศำสตร์ตอนปลำยในยุคเหล็กและสมัยประวัติศำสตร์แรกสุดคือสมัย
ทวำรวดี เพรำะถือว่ำในช่วงเวลำดังกล่ำวถึงแม้จะไม่พบหลักฐำนที่เป็นลำย
ลักษณ์อักษรที่เกี่ยวข้องกับช่วงเวลำนี้บนแผ่นดินไทยเลย แต่นักประวัติศำสตร์
สำมำรถสืบค้นเรื่องรำวและเหตุกำรณ์ต่ำงๆ ของสังคมมนุษย์ที่อำศัยอยู่บน
แผ่นดินไทยในช่วงเวลำนี้ได้บ้ำงจำกบันทึกของชนต่ำงถิ่น เช่น จีน อินเดีย
เปอร์เซีย กรีก และโรมัน
แนวคิดที่ ๒ ถือว่ำสมัยทวำรวดี (อำยุรำวพุทธศตวรรษที่ ๑๒ – ๑๖)
สมัยศรีวิชัย (อำยุรำวพุทธศตวรรษที่ ๑๓ – ๑๘) และสมัยลพบุรี (อำยุรำว
พุทธศตวรรษที่ ๑๒ – ๑๘) ยังไม่จัดเข้ำสู่ช่วงเวลำแห่งยุคประวัติศำสตร์อย่ำง
แท้จริง ถึงแม้ว่ำในช่วงสมัยดังกล่ำวจะมีกำรค้นพบศิลำจำรึกมำกมำยที่แสดง
ว่ำบ้ำนเมืองโบรำณที่ตั้งอยู่บนแผ่นดินไทยในเวลำนั้นรู้จักใช้ตัวอักษรแล้ว
แต่ถือว่ำศิลำจำรึกที่พบในช่วงสมัยดังกล่ำวเป็นจำรึกภำษำบำลี ภำษำ
สันสกฤต ภำษำมอญโบรำณ ภำษำขอมโบรำณ ตัวอักษรที่ใช้เขียนก็เป็น
ตัวอักษรที่เรียกกันว่ำ อักษรปัลลวะ อักษรขอมโบรำณ อักษรมอญโบรำณ
ไม่ใช่จำรึกภำษำไทย ไม่ใช่จำรึกที่ใช้ตัวเขียนเป็นอักษรไทย ดังนั้นจึงยังไม่นับ
สมัยทวำรวดี สมัยศรีวิชัย สมัยลพบุรี เป็นยุคประวัติศำสตร์ของประเทศไทย
ตำมแนวคิดนี้ถือว่ำสมัยประวัติศำสตร์ของประเทศไทยเริ่มต้นขึ้นในสมัย
สุโขทัยเมื่อพ่อขุนรำมค ำแหงประดิษฐ์ตัวอักษรไทยขึ้นใช้เป็นครั้งแรกรำว พ.ศ.
๑๘๒๖ อย่ำงไรก็ดีแนวคิดนี้ไม่เป็นที่นิยมมำกนัก
มีข้อสังเกตเกี่ยวกับการแบ่งยุคประวัติศาสตร์ในประเทศไทยที่
ปรากฏอยู่ในหนังสือแบบเรียนสังคมศึกษาหรือหนังสือคู่มือครูสังคม
ศึกษาที่พิมพ์เผยแพร่ในปัจจุบันเท่าที่ผู้เขียนได้อ่านพบว่า ในแต่ละเล่ม
กล่าวถึงการแบ่งยุคและก าหนดอายุเวลาไว้เพียงแนวคิดเดียว แต่ไม่ใช่
[๑๓]
