Page 408 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 408

โบราณคดีอินเดีย | 400








                         า  ตยกรร ที เ  อง   เน วร (Bhubaneshwar) (คริ ต  ตวรร ที  8-13/   ท  ตวรร ที  13-18)
                                  เทวาลัยส่วนใหญ่สร้างด้วยหินทรายสีอ่อน ส่วนฐานรากและกําแพงล้อมรอบเท่านั้นที่ใช้ศิลา

                       แลงสีแดงเข้ม หลังคาส่วนใหญ่เป็นทรงศิขรสูง บางหลังสูงถึง 45 เมตร
                                  แม้ว่าสถาปัตยกรรมที่ภูพเนศวรจะไม่มีลักษณะที่ย้อนไปถึงสมัยคุปตะ แต่ลักษณะของ

                       ประติมากรรมบางชิ้น เช่น อุมา-มเหศวร การัตติเกยะ คเณศ และปารวตี ก็แสดงให้เห็นเค้าของศิลปะคุปตะ

                       ศิลปกรรมส่วนใหญ่สร้างขึ้นรองรับลัทธิไศวนิกายและศักติเรื่อยมา จนกระทั่งการเจริญขึ้นของลัทธิไวษณพ
                       นิกายในคริสต์ศตวรรษที่ 13 (พุทธศตวรรษที่ 18)

                                  เอกามระ-ปุราณะ (Ekamra-Purana)  กล่าวว่า ในราวครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 7
                       (พุทธศตวรรษที่ 12)  กษัตริย์เกาฑะ ทรงพระนามว่า ศศางกะ (Sasanka)  ผู้นับถือไศวนิกายสามารถ

                       ยึดครองกลิงคะได้บางส่วน รวมถึงกองคะทะ (Kongada)  ได้สร้างเทวาลัยพระศิวะขึ้นเป็นครั้งแรกที่

                       ตริภูวเนศวร ลัทธิที่นําเข้ามาและเปลี่ยนความเชื่อของชาวพื้นเมืองรวมถึงเป็นพื้นฐานในการก่อสร้าง
                       เทวาลัยนี้คือลัทธิปาศุปตะ ซึ่งมีลากุลีศ (Lakulisa) ซึ่งเป็นคุรุของไศวะเป็นผู้ก่อตั้งขึ้น เทวาลัยยุคแรก

                       ที่ภูพเนศวรจะเต็มไปด้วยรูปของคุรุผู้นี้ (ซึ่งต่อมาถูกทําให้เป็นเทพ) ลัทธินี้น่าจะเข้ามาแล้วตั้งแต่ราว

                       คริสต์ศตวรรษที่ 5  (พุทธศตวรรษที่ 10)  ในเมืองภูพเนศวร ในช่วงนั้นลัทธิศาสนาที่แข่งขันกันอยู่คือ
                       พุทธศาสนา จึงทําให้มีการสร้างภาพที่คล้ายคลึงกับพระพุทธเจ้า เช่น สร้างรูปลากุลิศในปาง

                       ธรรมจักร-ประวรรตน-มุทรา เลียนแบบพระพุทธรูปปางมหาปา ิหาริย์ โดยทําภาพลากุลิศประทับนั่ง
                                                                                             88
                       บนดอกบัวบานพร้อมด้วยสานุศิษย์ที่นั่งบนดอกบัวเช่นกัน มีนาคอยู่ที่ด้านข้างของก้าน
                                  อาจเป็นไปได้ว่าเทวาลัยรุ่นแรกสุดสร้างขึ้นในรัชกาลของพระเจ้าไศโลทภวะ(Sailodbhavas) ผู้

                       ซึ่งก่อนหน้านี้ราวตอนต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 7  (พุทธศตวรรษที่ 12)  ยังเป็นเพียงข้าราชสํานักของกษัตริย์
                       เกาฑะ (Gauda king)

                                  ในราชวงศ์คงคา มีการสร้างศาสนสถานจํานวนมาก ในราวตอนต้นของคริสต์ศตวรรษที่
                       12  (พุทธศตวรรษที่ 17) จารึกบนกําแพงของอาคารชคโมหนะของเทวาลัยลิงคราช กล่าวถึงการที่

                       กษัตริย์อนันตวรรมัน โฉฑคงคา (Anantavarman Chodaganga A.D. 1078-1150) แห่งราชวงศ์คง-

                       คา (Ganga)  อนุญาตให้หมู่บ้านเป็นผู้ดูแลการจุดไฟตะเกียงในเทวาลัย กฤตติวาส (Krittivasas – ชื่อ
                       เดิมของลิงคราช)















                        88
                         Mitra : pp.10-11.
   403   404   405   406   407   408   409   410   411   412   413