Page 152 - จากชีวกโกมารภัจจ์ถึงไภษัชยคุรุ

144

อาจารยLปùทมสัมภวะ
(ที่มา: ฉัตรสุมาลยL กบิลสิงหL, 2554: 22)

งานสำคัญของท1านคือ การสร/างวัดสัมเยขึ้นในปÖ ค.ศ. 787 (บางแห1งกล1าวว1าเป`นปÖ ค.ศ. 749 –

Singhal : 32) เป`นวัดพุทธศาสนาวัดแรก สร/างตามผังมณฑลของวัดโอทันตบุรี ซึ่งเป`นเมืองของท1าน
นอกจากนี้ยังมีพระภิกษุจากประเทศจีนมาทำการสอนสมาธิด/วยที่วัดสัมเย พระจักรพรรดิโปรดให/นำ

หลักสูตรการศึกษาขั้นมหาวิทยาลัยในอินเดียมาประยุกตLใช/ มีการเรียนการสอนทางคณิตศาสตรL

ฉันทศาสตรL แพทยศาสตรA ศิลปะทางการปกครอง ศิลปกรรมและสถาปùตยกรรม นอกเหนือไปจากวิชา
ทางพุทธปรัชญาและพุทธจิตวิทยา

นอกจากอาจารยLปùทมสัมภวะแล/ว ยังมีอาจารยLที่สำคัญกับพุทธศาสนาในธิเบตอีก 2 องคLคือ

พระอาจารยAอติศะ (ค.ศ. 982-1054)
หรือ อติศะ ทีปùงกร ศรีฌาน (Atisa Dipankara Srijnana) เจ/าชายแห1งแคว/นเบงกอล เกิดที่

เมืองวิกรมปุระ (Vikrampura) เมืองหลวงของแคว/นสมตตะ (ตะวันออกเฉียงใต/ของบังคลาเทศ) ได/
เดินทางไปนาลันทาและได/ศึกษาตันตระยานอย1างลึกซึ้ง บวชเป`นภิกษุเมื่ออายุ 29 ปÖ อายุ 31 ปÖได/

เดินทางไปยังสุมาตรา เพื่อศึกษาธรรมะเพิ่มเติมกับ “สุวรรณทวีป¨ ธรรมกีรติ” (Suvarnadvipi
Dharmakirti) คุรุที่มีชื่อเสียง และอยู1ที่นี่เป`นเวลาถึง 12 ปÖ (Ahmed, 2015: 271)

ในปÖ ค.ศ. 1040 ท1านได/รับแต1งตั้งโดยพระเจ/านัยปาละ ให/เป`นสังฆราชของวิหารวิกรมศิลาในรัฐ

พิหาร เมื่อท1านได/รับเชิญจากพระเจ/า Changchup-o ให/เดินทางไปยังธิเบตตะวันตกในปÖ ค.ศ. 1042
ขณะนั้นท1านมีอายุมากกว1า 60 ปÖแล/ว ท1านเป`นผู/ที่ทำให/พุทธศาสนาในธิเบตกลับฟòôนฟูขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

ท1านอติศะได/เดินทางไปภาคกลางของธิเบตและเสียชีวิตที่นั่นในปÖค.ศ. 1054 ท1านเป`นผู/ริเริ่มนิกาย