Page 165 - จากชีวกโกมารภัจจ์ถึงไภษัชยคุรุ
P. 165

157






                     ปรากฎขึ้นในกัมพูชาขณะนั้น เชFน การยกยFองบูชาพระโพธิสัตว^อวโลกิเตศวร พระวัชรสัตว^ และ

                     พระไภษัชยคุรุไวฑูรยประภา พระพุทธเจCาแพทย^ซึ่งมีความโดดเดFนมากในสมัยนี้

                            พุทธตันตระในประเทศกัมพูชามีมาตั้งแตFพุทธศตวรรษที่ 15 ในภาคกลางของเขมร และ
                     กลายเปQนศาสนาประจำรัฐในสมัยพระเจCาชัยวรมันที่ 7 ในพุทธศตวรรษที่ 18 ในขณะที่ จิรพัฒน^

                     ประพันธ^วิทยา  กลFาววFารFองรอยของพุทธตันตระปรากฏในเขมรตั้งแตFพุทธศตวรรษที่ 14 (ดังปรากฏใน

                     จารึกสดíกกíอกธม 2 พบที่จังหวัดสระแกCว ประเทศไทย) (ดูรายละเอียดเพิ่มเติมใน จิรัสสา คชาชีวะ,
                     2559)

                            จากการศึกษาหลักฐานโบราณคดีที่เกี่ยวเนื่องกับพุทธศาสนาที่พบในกัมพูชาในชFวงเวลานี้
                     ประกอบกับประวัติศาสตร^ของกัมพูชา เปQนที่เชื่อกันวFาพุทธศาสนาวัชรยานตันตระในกัมพูชา (สFวนหนึ่ง)

                     นFาจะไดCรับมาจากชวา ดังที่ไดCพบประติมากรรมรูปเคารพหลายชิ้นที่มีความคลCายคลึงกัน (อีกสFวนหนึ่ง

                     อาจไดCรับมาจากอินเดียโดยตรง) แตFเปQนที่นFาสังเกตวFาคติแนวคิดเกี่ยวกับพระพุทธเจCาแพทย^และการ
                     สรCางรูปเคารพของพระไภษัชยคุรุ กลับไมFปรากฎในชวา ? ดังนั้นจึงเปQนประเด็นปîญหาที่นFาสนใจวFา

                     แนวคิดเกี่ยวกับพระพุทธเจCาแพทย^ในกัมพูชาอาจไดCรับมาจากแหลFงอื่นดCวย เชFน จีน เนปาล และธิเบต
                     (ดูเพิ่มเติมเกี่ยวกับพุทธศาสนามหายานตันตระในกัมพูชา ใน จิรัสสา คชาชีวะ, 2559)



                     แนวคิดเกี่ยวกับโรงพยาบาลของพระเจ:าชัยวรมันที่ 7
                            ฟïลิปปñ  สแตร^น มีความเห็นวFา ศาสนสถานประจำโรงพยาบาลของพระเจCาชัยวรมันที่ 7 นFาจะ

                     สรCางขึ้นหลัง ค.ศ. 1191 (พ.ศ. 1734)  ซึ่งในชFวงเวลาดังกลFาวมีแนวความคิดที่วFา พระโพธิสัตว^อวโลกิ

                     เตศวรทรงเปQนผูCรักษาโรค (Stern, 1965: 103-104 อCางถึงใน จรรยา มานะวิท, 2541 และดู บรูโน
                     ดาแชงส^ และโคลดชาร^ค ใน การคCนควCาวิจัยทางโบราณคดีในประเทศไทย, 2534)

                            ทิพย^วรรณ วงศ^อัสสไพบูลย^ (2555) ซึ่งไดCทำวิทยานิพนธ^ระดับปริญญาโทในหัวขCอ “การศึกษา
                     รFองรอยของบCานเมืองโบราณบริเวณใกลCเคียงศาสนสถานประจำโรงพยาบาล สมัยพระเจCาชัยวรมันที่ 7

                     ในเขตจังหวัดนครราชสีมา สุรินทร^ และ บุรีรัมย^” ไดCรวบรวมแนวคิดของนักวิชาการหลายทFานที่ไดC

                     กลFาวถึงมูลเหตุการสรCางโรงพยาบาลไวCหลายประการ ดังเชFน เซเดส^ ไดCตั้งขCอสันนิษฐานโดยพิจารณา
                     จากภาพสลักที่ปรากฎบนหนCาบันของศาสนสถานประจำโรงพยาบาลที่ปราสาทตาแกCวเมืองพระนคร

                     ซึ่งคลCายคลึงกับที่ปราสาทบายน และไดCรับการตีความวFาแสดงถึงการรักษาโรคเรื้อน วFาเหตุที่พระเจCา
                     ชัยวรมันที่ 7 ทรงสรCางโรงพยาบาลจำนวนมากนั้น เนื่องจากทรงมุFงหวังวFา การบำเพ็ญพระกุศลเชFนนี้จะ

                     ทำใหCพระองค^หรือพระราชวงศ^ (องค^ใดองค^หนึ่ง) ทรงบรรเทาจากโรครCายดังกลFาว ในขณะที่รุFงโรจน^

                     ภิรมย^อนุกูล มีความเห็นวFา แมCวFาจิวตากวนจะเคยบันทึกไวCวFา เคยมีพระราชาเขมรพระองค^หนึ่งเคยเปQน
                     โรคเรื้อน แตFก็มิไดCระบุวFาเปQนพระองค^ใด ดังนั้นเรื่องดังกลFาวอาจเปQนเพียงเรื่องที่เลFาสูFกันฟîงตFอ ๆ มา

                     เทFานั้น (ทิพย^วรรณ วงศ^อัสสไพบูลย^, 2555: 19)
   160   161   162   163   164   165   166   167   168   169   170