Page 13 - วัชรยานยันตระ
P. 13
ไมเตรยะบนสวรรค์ชั้นดุสิต และพระโพธิสัตว์ไมเตรยะได้สั่งสอนแนวทำงลัด
(คือพุทธตันตระ) ให้ และเป็นผู้แต่งคัมภีร์โยคำจำรภูมิศำสตระ
(Yogacarabhumi Sastra) ตำรนำถะ (Taranatha) กล่ำวถึง อสังคะว่ำเป็น
ผู้น ำตันตระเข้ำสู่พระพุทธศำสนำแต่เป็นไปอย่ำงลับๆ จนถึงสมัยของ
ธรรมกีรติ (พ.ศ. 1143 - 1158)
1.2 โยคำจำระ หรือ วิชญำนวำท (วิญญำนวำทะ)
โยคำจำระ หรือ โยคำจำร มำจำกค ำว่ำ โยคะ + อำจำระ (ควำม
ประพฤติ) หมำยถึง กำรน ำโยคะ (กำรรวมกัน) มำใชัเป็นหลักเพื่อค้นหำ
ควำมจริงของจิตและควำมประพฤติ (หรือกำรปฏิบัติ) ได้ชื่ออีกชื่อหนึ่งว่ำ
วิชญำนวำทะ เพรำะยึดถือว่ำจิตหรือวิญญำนเป็นควำมแท้จริงเพียงอย่ำง
เดียวและมีกำรเวียนว่ำยตำยเกิด คือ ถือว่ำ ควำมคิด (จิต) เท่ำนั้นที่เป็นจริง
ควำมจริงแท้นี้มีลักษณะเป็นที่สุด (absolutism) ปรัชญำวิชญำนวำทะ
ตั้งแนวคิดเกี่ยวกับ “พุทธเกษตร” ขึ้น (ตำมอย่ำงศำสนำพรำหมณ์)
ส ำหรับผู้ก่อตั้งนิกำยโยคำจำรนั้น เชื่อกันว่ำไมเตรยนำถะเป็นผู้
ก่อตั้งขึ้นรำวพุทธศตวรรษที่ 8 อำจำรย์ส ำคัญที่สืบทอดต่อมำ ได้แก่ อสังคะ
หรืออำรยสังคะ (Aryasanga) วสุพันธุ (Vasubandhu) และธรรมปำละ
(Dharmapala) (พุทธศตวรรษที่ 9) นิกำยโยคำจำระเจริญรุ่งเรืองสูงสุด
ประมำณพุทธศตวรรษที่ 9 - 10
หลักค ำสอนของโยคำจำร คือ สอนให้บ ำเพ็ญโยคะ เพื่อบรรลุโพธิ
ผู้ปฏิบัติจะต้องผ่ำนภูมิทั้ง 10 ของพระโพธิสัตว์ก่อนจึงจะบรรลุโพธิ โยคำจำ
ระเชื่อว่ำ กำรถึงซึ่งโพธิจิตกระท ำได้โดยกำรปฏิบัติตำมนิกำยโยคำจำระ
เท่ำนั้น กำรตระหนักรู้ในศูนยะ (หรือกำรไม่มีอยู่) นี้จะน ำไปสู่กำรหลุดพ้น
หรือกำรรอบรู้ทั้งมวล (omniscience) อุปสรรคของกำรหลุดพ้นมี 2 อย่ำงคือ
กเลศวรณ์ (Klesa varana) คือ กิเลสและชเญยำวรณะ (Jneyavarana) คือ
3
