Page 14 - วัชรยานยันตระ

อุปสรรคหรือเครื่องกีดขวำงที่แฝงอยู่ในควำมจริงที่อยู่นอกเหนือธรรมชำติ (ที่
ไม่สำมำรถเข้ำใจได้) (Bhattacharyya, 1980: 35)
คัมภีร์หลักของนิกำยนี้ คือ โยคำจำรภูมิศำสตระ (Yogacarabhumi

sastra) ถือว่ำเป็นคัมภีร์ที่ส ำคัญที่สุด แต่งโดยอสังคะ แต่กล่ำวอ้ำงกันว่ำเริ่ม
ขึ้นโดยไมตรียะ (ไมตรนำถะ) (Nariman, 1923: 94-95)

1.3 จำกโยคำจำรสู่ตันตระ
จำกแนวคิดตำมนิกำยโยคำจำร ได้เกิดแนวคิดใหม่ขึ้น นั่นคือ

“มหำสุขวำทะ” (Mahasukhavada) อันเป็นพื้นฐำนสู่นิกำย “วัชรยำน” หรือ
“ยำนที่แข็งแกร่ง (ดุจเพชร)” “นิรวำณ” ตำมแนวคิดของวัชรยำน
ประกอบด้วย ศูนยะ (Sunya) วิชญำน (Vijñana) และมหำสุข (Mahasukha)
ทั้งสำมสิ่งนี้ได้ชื่อว่ำ “วัชระ” เนื่องจำกมีควำมมั่นคง ลึกซึ้ง ไม่สำมำรถ
เปลี่ยนแปลงได้ ไม่สำมำรถทะลุทะลวงได้ ไม่สำมำรถแทรกซึมได้ และไม่มี
สิ่งใดท ำลำยล้ำงได้ มีกำรก ำหนดว่ำ ศูนยะ คือ นิรำตมำ (Niratma) (ในอ้อม

กอดนิรันดร์ของเทพี โพธิจิต หรือ วิชญำน จะถูกควบคุม และจะเหลืออยู่
เพียงควำมสุขนิรันดร์) (ตำมควำมคิดที่ว่ำ โพธิจิตในนิรวำณ เปรียบเสมือน
กำรอยู่ในอ้อมกอดของสตรี) (Bhattacharyya, 1980: 27)
สิ่งที่แสดงให้เห็นควำมสืบเนื่องระหว่ำงพระพุทธศำสนำ 2 นิกำย

ดังกล่ำว (โยคำจำรและวัชรยำนตันตระ) คือ กำรให้ควำมส ำคัญกับ “โยคะ”
ตำมแนวคิดที่ว่ำ โยคะเป็นทำงน ำไปสู่กำรหลุดพ้น และควำมเชื่อ
เกี่ยวกับศูนยตำ
ในขณะที่ภัตตจำรยยะ (Bhattacharyya) อธิบำยควำมเป็นมำของ
วัชรยำนไว้ค่อนข้ำงชัดเจนว่ำ เมื่อประชำชนเริ่มไม่พอใจกับพระพุทธศำสนำ
มหำยำนนิกำยศูนยวำทของนำคำรชุน ท ำให้ “ไมตรียนำถะ” (ไมตรียะ)

เพิ่มแนวคิดเกี่ยวกับวิชญำน (vijñana) เข้ำไป ซึ่งต่อมำพัฒนำไปสู่นิกำย
โยคำจำร จำกนั้นประมำณพุทธศตวรรษที่ 13 นิกำยวิชญำนวำท ก็เริ่มเสื่อม

4