Page 133 - วัชรยานยันตระ
P. 133
บทที่ 3
วัชรยานในอินโดนีเซีย
(Vajrayana in Indonesia)
3.1 พุทธศาสนาจากอินเดียสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
(ช่วงพุทธศตวรรษที่ 13-18)
คัมภีร์มหาวงศ์ พงศาวดารลังกา แต่งขึ้นโดยท่านมหานามะ
ประมาณพุทธศตวรรษที่ 11 - 12 ระบุว่า พระเจ้าอโศกมหาราช ได้ส่ง
สมณทูตไปเผยแผ่หลักธรรมในพระพุทธศาสนา 9 แห่ง ในจ านวนนี้รวมถึง
ดินแดนสุวรรณภูมิ ซึ่งผู้เดินทางมาเผยแพร่ คือ พระโสณะและพระอุตตระ
และแม้ว่าคนท้องถิ่นหลายแห่งในดินแดนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (หรือที่มัก
เรียกโดยรวมว่า “สุวรรณภูมิ”) มีความเชื่อว่า ดินแดนของตนมีการติดต่อและ
รับพระพุทธศาสนาจากอินเดียมาตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 3 โดยพระธรรมทูต
ของพระเจ้าอโศก คือ พระโสณะและพระอุตตระ ตัวอย่างเช่น ชนชาติมอญ
ในประเทศเมียนมา แต่ก็ยังไม่พบหลักฐานโบราณคดีที่ชัดเจนที่ยืนยันถึง
ความเชื่อดังกล่าว
ประมาณพุทธศตวรรษที่ 9 เป็นต้นมา ดินแดนเอเชียตะวันออก
เฉียงใต้เริ่มมีการก่อตัวขึ้นเป็นรัฐน้อยใหญ่ ทั้งในส่วนของผืนแผ่นดินใหญ่
เช่น ทวารวดี ศรีเกษตร ฟูนัน (จีนเรียก ฝูหนัน) จัมปา และในส่วนของ
คาบสมุทรมาเลย์และหมู่เกาะอินโดนีเซีย คือ รัฐศรีวิชัย เป็นต้น ดินแดน
เหล่านี้เริ่มมีการรับพุทธศาสนาที่เผยแผ่ออกมาจากประเทศอินเดีย ซึ่งมี
ศูนย์กลางพระพุทธศาสนาที่เจริญอยู่ในประเทศอินเดียในขณะนั้น ซึ่งจาก
การศึกษาของ ผาสุข อินทราวุธ กล่าวว่า ศูนย์กลางพุทธศาสนาส าคัญใน
อินเดียจากลุ่มแม่น ้ากฤษณา - โคทาวรี, จากภาคตะวันตก, ภาคเหนือ และ
แถบเดคข่านของอินเดีย ล้วนส่งอิทธิพลมายังดินแดนสุวรรณภูมิหรือเอเชีย
ตะวันออกเฉียงใต้ทั้งสิ้น มากหรือน้อยแตกต่างกันไป
123
