Page 237 - วัชรยานยันตระ
P. 237
จักรธาตุ “โลกแห่งจักร” ถูกเรียกว่า ความว่างที่เป็นเลิศ (ศูนยัตตะ -
sunyatta) และวัชรสัตว์ (ดูรายละเอียดเพิ่มเติมใน Boisselier, 1963: 121
และ Beguin, 2009: 167)
อย่างไรก็ตามมีหลักฐานว่าไศวนิกายได้รับการนับถือควบคู่กับ
พระพุทธศาสนา พุทธสถานและเทวสถานของพระศิวะมักสร้างอยู่ใกล้กัน
และอาจอุทิศโดยบุคคลเดียวกัน ฉายา “ทมเรศวระ – เจ้าแห่งภูตะ” ซึ่งเดิม
เป็นชื่อของพระศิวะถูกน ามาใช้กับพระพุทธองค์ด้วย เช่นเดียวกับภาพสลัก
พระศิวะก็ถูกน ามาตกแต่งพุทธสถานที่ดงเดืองด้วย (Majumdar, 1979: 195-
196)
จารึกของพระเจ้าสูรยวรรมเทวะ (Suryavarmadeva)
จารึกอีกหลักหนึ่งที่แสดงถึงร่องรอยของวัชรยานตันตระ
คือจารึกของพระเจ้าสูรยวรรมเทวะ (เดิมคือเจ้าชายวิทยามันทนะ) พบที่
หมีเซิน เขียนด้วยภาษาจามโบราณ (C. 92B) เป็นจารึกที่มีความส าคัญใน
ประวัติศาสตร์ กล่าวถึงการอุทิศถวายแด่ “ศรีศานภทเรศวระ”
(Srisanabhadresvara) เทพแห่งหมีเซิน เพื่อเป็นการสะสมบุญส าหรับโลกนี้
และโลกหน้า (ในบรรดาของอุทิศนั้นสิ่งหนึ่งที่ส าคัญที่สุด คือโกศ 6 เหลี่ยม
ท าด้วยทองค าหนัก 510 thei)
ข้อความส าคัญที่ปรากฏในจารึก คือ การกล่าวว่าขณะที่พระองค์
ประทับที่อมราวตี (Amaravati = ดงเดือง) ทรงปฏิสังขรณ์ศาสนสถาน หลาย
แห่ง นอกเหนือสิ่งอื่นใดคือการสร้างวิหารแห่ง “ศรี เหรุกหรรมยะ” (Sri
Herukaharmya) (ปราสาทหรือที่ประทับของเหรุกะ) แสดงให้เห็นอย่าง
ชัดเจนถึงพุทธตันตระ บวสเซอลิเยร์ (Boisselier) นักวิชาการชาวฝรั่งเศส ตั้ง
ข้อสังเกตว่า รูปแบบของพุทธตันตระที่จัมปาได้รับมานี้อาจมาจากชวา? ซึ่ง
ชวาในขณะนั้นคือปลายพุทธศตวรรษที่ 18 ยังนับถือพุทธตันตระ
เช่นเดียวกัน) จารึกดังกล่าวยังกล่าวถึง “ศรีศานภทเรศวระ” ว่าเป็นอวตาร
227
