Page 36 - วัชรยานยันตระ

ั
9.6) เหวัชระ-ตันตระ (Hevajra Tantra) ผลงำนของท่ำนปทมวัชระ
ั
ซึ่งอำจหมำยถึง “ปทมสัมภวะ” บุตรบุญธรรมของอินทรภูติ ผู้น ำพุทธศำสนำ
ไปสู่ธิเบตในช่วงหลังของพุทธศตวรรษที่ 13 ดังนั้นเหวัชระ-ตันตระจึงน่ำจะ

เขียนขึ้นรำวตอนปลำยของพุทธศตวรรษที่ 13 หรือต้นพุทธศตวรรษที่ 14
(Snellgrove, 1959: 14)
9.7) มหำไวโรจนะสูตร (Mahavairochana Sutra) เป็นคัมภีร์
พื้นฐำนของพุทธตันตระ (Beguin, 2008: 78)
ั
9.8) คัมภีร์ปญจรักษำ (Pancaraksha) กล่ำวถึงมนตร์ (mantra)
และสูตร (sutra) หลำยบทที่แสดงให้เห็นแนวคิดเกี่ยวกับเทพีผู้รักษำ 5 องค์
อันได้แก่ มหำมยุรี (Mahamayuri), มหำปรติสรำ (Mahapratisara),
มหำสหสรปรมรรทินี (Mahasahasrapramardani), มหำสิตวตี (Maha
sitavati) และมันตรนุสำรินี (Mantranusarini)

10. อำจำรย์ส ำคัญ หรือ สิทธำจำรย์ (Siddhacarya) ผู้แต่งคัมภีร์

ต่ำงๆ ที่ส ำคัญ มีอำทิ
10.1) สรหะ (Saraha) (พ.ศ. 1176) ผู้แต่งภัทรกปำละ ตันตระ
(Buddhakapala tantra) ก ำเนิดในอินเดียภำคตะวันตก เป็นนักบวชชั้นสูง
ของนำลันทำ (Bhattacharyya, 1980: 67) ได้เดินทำงไปโอริสสำเพื่อศึกษำ

มนตรยำน แล้วต่อไปยังรัฐมหำรำษฎร์ ซึ่งท่ำนได้ปฏิบัติโยคะ (เข้ำรวม) กับ
โยคินี เมื่อได้เข้ำพิธีมหำมุทรำอันลึกลับแล้ว (มหำมุทรำ หมำยถึง รูปแบบ
กำรได้มำซึ่งกำรหลุดพ้น ขณะปฏิบัติพิธีกรรมยับยุม (Liebert, 1976: 159-
160) ท่ำนก็บรรลุธรรม (หลุดพ้น) และได้ชื่อว่ำ สิทธะ สรหะ (Siddha
Saraha) นอกจำกนี้ท่ำนยังเป็นที่รู้จักในชื่อ “สรหภัทร และ รำหุลภัทร” ท่ำน
ได้ชื่อว่ำ เป็นผู้ที่เผยแพร่ควำมรู้ทำงตันตระ น่ำจะอยู่ร่วมสมัยกับธรรมกีรติ

(Dharmakirti) (พ.ศ. 1143-1193)

26