Page 39 - วัชรยานยันตระ
P. 39
ั
1597 แม้ในปจจุบันพุทธศำสนำธิเบตก็ดูเหมือนจะสะท้อนควำมเชื่อและ
พิธีกรรมบำงอย่ำงของอินโดนีเซียโบรำณ (Miksic, 1990: 21)
ั
10.7) ปทมสัมภวะ (Padmasambhava) (ควำมหมำยของชื่อ คือ
ผู้ก ำเนิดจำกดอกบัว) เป็นชำวอุทยำนะ มีชีวิตอยู่ในพุทธศตวรรษที่ 13 เป็น
อำจำรย์ที่มีควำมช ำนำญทำงตันตระ ได้รับเชิญจำกพระเจ้ำตริสองเดซัน
(กษัตริย์ธิเบตซึ่งทรงมีบทบำทในกำรปูพื้นฐำนให้แก่พุทธศำสนำในธิเบต
อย่ำงแท้จริง) ให้มำเผยแผ่พระพุทธศำสนำ (พุทธตันตระ) ซึ่งมีควำม
สอดคล้องหรือเข้ำกันได้ดีกับ “ศำสนำบอน” อันเป็นศำสนำพื้นฐำนของธิเบต
ั
ที่เชื่อในอ ำนำจของภูติผีปีศำจ อำจำรย์ปทมสัมภวะ ได้ชื่อว่ำเป็น คุรุริมโปเช
(Guru Rimpoche) คือ อำจำรย์ใหญ่ งำนส ำคัญของท่ำน คือ กำรสร้ำงวัด
สัมเย ขึ้นใน พ.ศ. 1322 หรือ พ.ศ. 1330 เป็นวัดพุทธศำสนำวัดแรก
สร้ำงตำมผังมณฑลของวัดโอทันตบุรีซึ่งเป็นเมืองของท่ำน
ั
จิตรกรรมรูปคุรุปทมสัมภวะ ศิลปะธิเบต
(ที่มำ: http://dakiniasart.org/wp-content/uploads/2014/09/
Laura-Santi-Padmasambhava.jpg)
29
