Page 38 - วัชรยานยันตระ
P. 38
โดยกำรสัมผัสกับ “มหำมุทรำ” ซึ่งกำรอภิเษกนี้ต้องได้รับจำกคุรุ
(Bhattacharyya, 1980: 69-70)
10.5) อินทรภูติ (Indrabhuti) (พ.ศ.1260) เป็นกษัตริย์แห่ง
อุฑฑิยำนะ (ซึ่งมีกำรตีควำมว่ำอำจเป็นโอริสสำหรือเบงกอล) เป็นบิดำของ
ั
คุรุปทมสัมภวะ ซึ่งได้เดินทำงไปธิเบตโดยค ำเชิญของกษัตริย์ในขณะนั้น
และเป็นผู้สร้ำงพุทธสถำนที่สัมเย (Samye) ในพ.ศ.1292 ตำมรูปแบบของ
วิหำรโอทันตปุริ (Odantapuri Vihara) อินทรภูติมีงำนเขียนที่เกี่ยวเนื่องกับ
วัชรยำนตันตระหลำยชิ้น ที่เหลือร่องรอยอยู่เป็นภำษำสันสกฤต คือ
กุรุกุลลำ-สำธนะ (Kurukulla – sadhana) ซึ่งยังปรำกฏในสำธนมำลำ และ
ชญำนสิทธิ (Jnanasiddhi) ซึ่งมีควำมน่ำสนใจ กล่ำวถึงหลักกำรและพิธีกรรม
ของวัชรยำน (Bhattacharyya, 1980: 74 - 75)
ั
10.6) อติศะ-ทีปงกร (Atisha Dipamkara) (ประมำณ พ.ศ.1523-
1596) (ชื่อเดิมคือ จันทรครรภะ-Candragarbha) (Niyogi, 2001: 17) ศึกษำ
ตันตระภำยใต้กำรน ำของธรรมรักษิตะ และไปศึกษำธรรมะกับจันทรกีรติ
พระเถระผู้ใหญ่แห่งสุวรรณทวีป (สุวรรณทวีปที่กล่ำวถึงนี้ ขณะนั้นเป็น
ศูนย์กลำงพุทธศำสนำมหำยำนที่ส ำคัญตั้งอยู่ทำงตะวันออก เดินทำงจำก
อินเดียด้วยเรือ ได้รับกำรตีควำมว่ำ หมำยถึง สุมำตรำ/เคดะห์ = อำณำจักร
ศรีวิชัย) ท่ำนได้ศึกษำพุทธศำสนำที่สุวรรณทวีป (ตั้งแต่ พ.ศ. 1556) เป็น
เวลำถึง 12 ปี เมื่อกลับมำพ ำนักอยู่ที่พิหำรและเบงกอลและได้รับกำรแต่งตั้ง
จำกพระเจ้ำมหิปำละที่ 1 กษัตริย์รำชวงศ์ปำละให้เป็นหัวหน้ำคณะสงฆ์
ต่อมำพระเจ้ำนยปำละก็ทรงแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้ำคณะสงฆ์แห่งวิกรมศิลำ
ั
เมื่อ พ.ศ. 1581 ได้รับเชิญไปยังธิเบตที่ซึ่งท่ำนเป็นที่รู้จักในชื่อ “ทีปงกระ ศรี
ชญำนะ” (Dipankara Shrijnana) ท่ำนมีบทบำทส ำคัญในกำรเผยแผ่
พระพุทธศำสนำวัชรยำนตันตระในเนปำลและธิเบต (Niyogi, 2001: 19)
งำนเขียนที่ส ำคัญของท่ำนมีมำกกว่ำ 200 เล่ม ส่วนใหญ่เป็นของ
วัชรยำน ท่ำนได้ท ำกำรปฏิรูปพุทธศำสนำในธิเบตก่อนมรณภำพในพ.ศ.
28
