Page 70 - โบราณคดีและประวัติศาสตร์ในประเทศไทย ฉบับคู่มือครูสังคมศึกษา
P. 70
ภาคผนวก
เรื่อง
“การศึกษาทางประวัติศาสตร์”
วิธีการศึกษาทางประวัติศาสตร์
ประวัติศำสตร์เป็นวิชำที่ว่ำด้วยเรื่องรำวของมนุษย์ในอดีตที่ผ่ำนพ้น
ไปแล้ว ในสมัยก่อนๆ ที่ยังไม่มีกำรเรียนกำรสอนวิชำประวัติศำสตร์ใน
สถำนศึกษำ ผู้ที่ท ำหน้ำที่ประสำนเรื่องรำวในอดีตให้คนรุ่นหลังได้รับรู้ หรือ
ผู้เขียนเอกสำรประวัติศำสตร์ไทยมักจะเป็นผู้ที่เกี่ยวข้องอยู่ในรำชส ำนัก หรือ
คนที่ได้รับกำรยอมรับจำกสังคมนั้นๆ ว่ำเป็นผู้รู้ เช่น นักบวชหรือเป็นผู้น ำทำง
ศำสนำ ผู้รู้เหล่ำนี้ได้สร้ำงเรื่องรำวในอดีตขึ้นและบันทึกไว้เป็นลำยลักษณ์
อักษรในรูปลักษณะต่ำงๆ เช่น ต ำนำน พงศำวดำร เนื้อหำของประวัติศำสตร์ที่
เขียนขึ้นในสมัยก่อนๆ มักจะเน้นอยู่ที่เรื่องรำวของศำสนำ กำรเกิดขึ้นของ
บ้ำนเมือง กำรก ำเนิดของปูชนียวัตถุและปูชนียสถำนที่ส ำคัญของบ้ำนเมือง
เหตุกำรณ์ส ำคัญของบ้ำนเมือง รวมทั้งประวัติควำมเป็นมำและวีรกรรมของ
กษัตริย์หรือวีรบุรุษ เนื้อหำของเรื่องที่เขียนหรือบันทึกไว้ก็ได้มำจำกเรื่องเล่ำ
หรือคัดลอกมำจำกเอกสำรโบรำณที่หำได้เท่ำนั้น กำรเรียนรู้ประวัติศำสตร์ใน
สมัยก่อนๆ นั้นเป็นไปในลักษณะที่เรียกว่ำรับรู้เท่ำนั้น
จนกระทั่งต่อมำในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นรำวปลำยรัชกำลที่ ๓
ลงมำจนถึงรัชกำลที่ ๕ กำรเรียนรู้เกี่ยวกับประวัติศำสตร์ในประเทศไทยค่อยๆ
เปลี่ยนแปลงจำกลักษณะที่รับรู้แต่เพียงอย่ำงเดียว มำเป็นกำรศึกษำเรียนรู้
โดยมีกำรตรวจสอบข้อมูลหลักฐำน มีกำรตั้งค ำถำมและแสวงหำข้อเท็จจริงทำง
ประวัติศำสตร์ที่เคยรับรู้มำ กำรเปลี่ยนแปลงดังกล่ำวเกิดขึ้นเนื่องจำกใน
ช่วงเวลำดังกล่ำวนั้น ประเทศไทยมีกำรติดต่อกับประเทศทำงตะวันตก
กว้ำงขวำงมำกขึ้น อิทธิพลของแนวคิดเชิงเหตุผลตำมปรัชญำตะวันตกจึงได้
แพร่หลำยเข้ำมำ กำรศึกษำประวัติศำสตร์โดยกำรตั้งค ำถำมและแสวงหำ
ข้อเท็จจริง ท ำให้กำรศึกษำประวัติศำสตร์ในประเทศไทยแพร่หลำยมำกขึ้นกว่ำ
[๕๙]
