Page 40 - จากชีวกโกมารภัจจ์ถึงไภษัชยคุรุ

32

คริสตศตวรรษที่ 5 (พุทธศตวรรษที่ 10) และโดยอี้จิง ในคริสตศตวรรษที่ 7 (พุทธศตวรรษที่ 12)

นอกจากนี้ยังได+รับการแปลเปXนภาษาอื่น ๆ อีก เช.น ธิเบต อุยกูรC มองโกเลียน โซกเดียน และโขตาน

ซึ่งยังมีชิ้นส.วนของคัมภีรCในภาษาเหล.านี้หลงเหลืออยู. ส.วนใหญ.แปลจากฉบับภาษาจีนของอี้จิง ซึ่งมี
ความใกล+เคียงกับฉบับภาษาสันสกฤต

สุวรรณประภาส สูตร เปXนคัมภีรCในพุทธศาสนาภาษาสันสกฤตที่มีการกล.าวถึงการแพทยC เนื้อหา

บางส.วนเปXนปรัชญา บางส.วนเปXนเรื่องเล.า (นิทาน) แต.ส.วนใหญ.แสดงให+เห็นร.องรอยของพุทธตันตระ
มีการกล.าวถึงเทพในศาสนาฮินดู เช.น ในบทที่ 6 กล.าวถึงสรัสวดี –เทพีแห.งคำพูด ให+คำอธิบายถึงการ

อาบน้ำที่มีการร.ายเวทมนตรCคาถา และการใช+ยา สะท+อนให+เห็นถึงการรักษาโรคที่สัมพันธCกับการใช+เวท
มนตรCคาถา (Zysk, 2000: 61) ชิ้นส.วนคัมภีรCนี้ได+พบในเอเชียกลางเช.นกัน (ดูเพิ่มเติมใน Saha, 1970:

85-88)

2.5) สุขาวดี-วยุหะ (Sukhavati-vyuha sutra)

สุขาวดีวยูหะสูตรเปXนหนึ่งในสามพระสูตร ซึ่งเปXนพื้นฐานแห.งหลักธรรมของนิกาย
ดินแดนบริสุทธิ์ (Pure Land School) ในจีนและญี่ปุZน นิกายหรือลัทธินี้เปXนที่นิยมแพร.หลายอย.างมาก

เนื่องจากเปXนแนวทางที่เร็วกว.า เพียงแต.รักษาศีลและเอ.ยนามพระอมิตาภะก็จะสามารถลบล+างกรรมชั่ว

ที่เคยทำมาและสามารถไปเกิดใหม.ในดินแดนบริสุทธิ์ พระสูตรนี้เน+นให+เห็นว.าการเอ.ยพระนามของ
พระอมิตาภะจะทำให+เขาเหล.านั้นไปเกิดใหม.ในดินแดนตะวันตกอันศักดิ์สิทธิ์แห.งพระอมิตาภะ

คัมภีรCนี้เปXนคัมภีรCแรก ๆ ที่ได+รับการแปลเปXนภาษาจีนโดยกุมารชีพ ในปê ค.ศ.402 (น.าจะแปลที่

ฉางอัน)

3. คัมภีร1ที่สรรเสริญพระไภษัชยคุรุโดยตรง
คัมภีรCในกลุ.มนี้มีอายุน+อยกว.าคัมภีรCในกลุ.มที่ 1 บางเล.ม (เกิดขึ้นภายหลัง) เนื่องจากเปXน

พัฒนาการที่สืบเนื่องมาจากคัมภีรCในกลุ.มที่ 1 บางเล.มที่เริ่มมีการกล.าวถึงพระ (โพธิสัตวC) ไภษัชยราชมา

ก.อน เช.นคัมภีรCสัทธรรมปุณฑริกสูตร
คัมภีรCที่อุทิศแด.พระไภษัชยคุรุโดยตรง คือ “ไภษัชยคุรุ-มหายานสูตร” ซึ่งฉบับภาษาสันสกฤต

ซึ่งพบที่กิลกิต (Gilgit) สามารถกำหนดอายุจากลักษณะของตัวอักษรได+ราวคริสตศตวรรษที่ 6-7
(พุทธศตวรรษที่ 11-12) (Chandra, 2000: 522) พระสูตรนี้ได+รับการแปลเปXนภาษาจีน 5 ครั้ง

ครั้งที่ 1 แปลโดยศรีมิตระ (Srimitra) ค.ศ. 317-322 มี12 บท บทที่ 12 เกี่ยวกับไภษัชยคุรุ

ครั้งที่ 2 แปลโดยฮุ.ยเชียง (Hui-chien) ค.ศ. 457
ครั้งที่ 3 แปลโดยธรรมคุปตะ (Dharmagupta) ค.ศ. 616

ครั้งที่ 4 แปลโดยเสวี้ยนจัง ในปê ค.ศ 650 ในชื่อ “ไภษัชยคุรุไวฑูรยประภา-ปูรว-ประณิธาน-

วิเศษ-วิสตระ-สูตร”