Page 93 - จากชีวกโกมารภัจจ์ถึงไภษัชยคุรุ

85

มหาปรินิรวาณสูตร (Mahaparinirvana Sutra)

มหาปรินิรวาณสูตร เขียนบนใบลาน อักษรขโรษฐี อายุราวคริสตPศตวรรษที่ 2-3
(ที่มา: Braarvig, 2010: 7)

ในจำนวน 12 ชิ้น 6 ชิ้นเขียนด-วยอักษรขโรษฐี อีก 6 ชิ้น เขียนด-วยอักษรพราหมีแบบตะวันตก
เฉียงเหนือ ภาษาที่ใช-บางส0วนเปLนภาษาสันสกฤตแบบคานธารี (แสดงให-เห็นว0าชิ้นส0วนคัมภีรPเหล0านี้อาจ

มาจากต-นฉบับที่ต0างกัน) (Braarvig, 2010: 6-7)

จากเนื้อหาที่ปรากฏในชิ้นส0วนที่ใช-อักษรพราหมีนั้น ยังมีเนื้อหาที่แตกต0างกันที่ทำให-นักวิชาการ
สันนิษฐานได-ว0าน0าจะมาจากต-นฉบับคัมภีรPที่มาจากนิกายที่ต0างกัน คือ บางส0วนสัมพันธPกับนิกายสรรวา

สติวาท/มูลสรรวาสติวาท ในขณะที่บางส0วนมีลักษณะใกล-เคียงกับฑีฆนิกายภาษาจีนของนิกาย
ธรรมคุปตกะ

อัษฏสาหสรีกาปรัชญาปารมิตา (Astasahasrikaprajnaparamita)
จารบนใบลาน ด-วยอักษรพราหมีสมัยราชวงศPกุษาณะ ภาษาสันสกฤต-ปรากฤต (หรือ

ที่เรียกว0า Buddhist-Hybrid Sanskrit) อายุราวครึ่งหลังของคริสตศตวรรษที่ 3 (พุทธศตวรรษที่ 8)

คัมภีรPนี้เปLนหนึ่งในพระสูตรมหายานที่เก0าที่สุด และเปLนหนึ่งในคัมภีรPที่เก0าที่สุดในกลุ0มปรัชญา
ปารมิตา ซึ่งอาจเริ่มพัฒนาขึ้นตั้งแต0ราว 100 ป]ก0อนคริสตกาล (ในนิกายมหาสังฆิกะแห0งอานธระ

ประเทศ) ในขณะที่นักวิชาการบางส0วนคิดว0าพุทธมหายานอาจพัฒนาขึ้นทางตะวันตกเฉียงเหนือของ
อินเดียในบริเวณที่ได-พบคัมภีรPเหล0านี้ อย0างไรก็ตามคัมภีรPนี้เปLนพื้นฐานสำคัญของคัมภีรPมหายานอื่น ๆ

ที่มีการพัฒนาในสมัยหลังลงมา (Braarvig, 2010: 19)

คัมภีรPที่พบนี้เปLนหลักฐานที่เก0าที่สุดของคัมภีรPอัษฏสาหสรีกะในภาษาอินเดีย (สันสกฤต)
เนื่องจากฉบับเก0าสุดที่ได-รับการแปลเปLนภาษาจีนโดยโลกเกษม (Lokaksema) อยู0ใน ค.ศ. 179-180

(Braarvig, 2010: 20)