Page 97 - จากชีวกโกมารภัจจ์ถึงไภษัชยคุรุ

89

พระพุทธรูปนอน จากวิหารอชินะเทป (Ajina Tepe) คริสตศตวรรษที่ 6-8
(ที่มา: Dwivedi, 2014: 103)

เปLนที่น0าสังเกตว0าในเอเชียกลางได-พบสถูปจำลองและแผ0นดินดิบที่ประทับอักษรพราหมี เปLน

บทสวดพระพุทธมนตP “เย ธมมา เหตุประภวา” พบในสถูปที่วิหารแห0งขิษตP เทป ที่มุนกP ( Monastery

of Khisht Tepa at Munk) ซึ่งแผ0นดินประทับ(จารึก) มนตPหรือคาถาบทนี้ด-วยอักษรธิเบต เคยพบใน
สถูปที่พุทธสถาน สปâตุก (Spituk) ที่เลหP-ลาดัก (Leh-Ladakh) ในอินเดีย (Dwivedi, 2014: 110)

เตอร;เมนิสถาน (Turkmenistan)
เมืองหลวงอเลกซานเดรีย มารPเจียน0า (Alexandria Margiana) ได-รับการสถาปนาขึ้นโดย

พระเจ-าอเลกซานเดอรPมหาราชบนฝTßงแม0น้ำมากุส ถูกปกครองโดยชาวต0างชาติหลายเผ0าพันธุPเช0น

อาเคมีเนียน ปารPเถียน สัสสาเนียน อราเบียน โดยพุทธศาสนาก็โดดเด0นในดินแดนนี้ด-วย
เมืองนิสา (Nisa) เปLนเมืองหลวงเก0าของพวกปารPเถียน เปLนเมืองที่มีความสำคัญมากเมืองหนึ่ง

ในบรรดาเมืองเฮเลนิสติคในเอเชียกลางฝTßงตะวันตก เจ-าชายปารPเถียนนาม “อัง-ชิ-เกา” (An Shih Kao -
An=Parthia, Shih Kao = Lokottara) ได-เสด็จออกบวชและเปLนบุคคลแรกที่ได-แปลคัมภีรPภาษา

สันสกฤตเปLนภาษาจีน พระองคPอาจเปLนผู-ที่นำคัมภีรPภาษาสันสกฤตเหล0านี้มาจากปารPเทีย โดยที่

พุทธศาสนาอาจถูกนำมาสู0ปาเทียโดยพระสงฆPในสมัยของพระเจ-าอโศก (Dwivedi, 2010: xxiv)
ในดินแดนนี้เราได-พบหลักฐานคัมภีรPในพุทธศาสนาภาษาสันสกฤตจารึกลงบนเปลือกไม-เปLนจำนวนมาก