Page 94 - จากชีวกโกมารภัจจ์ถึงไภษัชยคุรุ

86

ชิ้นส0วนคัมภีรPอัษฏสาหสรีกาปรัชญาปารมิตา บนใบลาน อักษรพราหมีสมัยกุษาณะ

ภาษาสันสกฤตผสมปรากฤต อายุราวครึ่งหลังของคริสตPศตวรรษที่ 3
(ที่มา: Braarvig, 2010: 20)

ชิ้นส0วนพระสูตรมหายาน
ที่พบตามพุทธสถานที่อยู0ตามเส-นทางสายไหมสายเหนือ ส0วนใหญ0คัดมาจากคัมภีรPของ

นิกาย(มูล)สรรวาสติวาท ขณะที่สายใต-มีพระสูตรมหายานด-วย (Hartmann, 2010 : p.xxvii) เช0น

- อชาตศัตรูเกากฤตยวิโนทนาสูตร (Ajatasatrukaukrtyavinodanasutra)
คัมภีรPนี้เปLนที่รู-จักกันในสำนวนที่ได-รับการแปลเปLนภาษาจีนและธิเบต ชิ้นส0วนที่พบนี้นับเปLน

การปรากฏครั้งแรกของสำนวนภาษาสันสกฤต เปLนหนึ่งในคัมภีรPมหายานที่ได-รับการแปลโดยโลกเกษม
ตั้งแต0ราว คริสตศตวรรษที่ 2 (พุทธศตวรรษที่ 7) แสดงให-เห็นว0าพระสูตรมหายานมีพัฒนาการก-าวหน-า

ตั้งแต0ช0วงเวลาดังกล0าว บุคคลสำคัญในคัมภีรPนี้คือพระโพธิสัตวPมัญชูศรีและพระเจ-าอชาตศัตรู

- วัชรัจเฉทิกาปรัชญาปารมิตา (Vajracchedikaprajnaparamita)

คัมภีรPวัชรัจเฉทิกาปรัชญาปารมิตา (Vajracchedikaprajnaparamita) เปLนหนึ่งในคัมภีรPที่มี

ชื่อเสียงโดดเด0นที่สุดคัมภีรPหนึ่งในกลุ0มของคัมภีรPปรัชญาปารมิตา เปLนคัมภีรPที่ได-รับการบูชานับถืออย0าง
มากในเอเชียตะวันออก ปรากฏชื่อเปLนภาษาง0าย ๆ ว0า “พระสูตรเพชร – The Diamond Sutra”

พระสูตรเล0าถึงเหตุการณPที่ภิกษุนาม “สุภูติ” ทูลถามคำถามมากมายต0อพระพุทธองคP ซึ่งพระ
พุทธองคPได-ให-คำตอบที่ทำให-ภิกษุสุภูติ ได-เข-าใจถึงธรรมชาติของความจริง ชิ้นส0วนคัมภีรPที่พบจารบน

เปลือกไม- อยู0ในสภาพดี เปLนส0วนที่สองของคัมภีรP (เริ่มที่ foliosที่ 26 จากทั้งหมด 35 folios) ซึ่งส0วนที่

อยู0ก0อนหน-านี้ (ซึ่งไม0พบ) เปLนส0วนของ Bhaisajyaguru sutra ซึ่งแสดงให-เห็นว0า Bhaisajyaguru
sutra เปLนที่รู-จักแล-วในขณะนั้น) คัมภีรPนี้เขียนด-วยอักษรกิลกิต/บามิยัน แบบที่ 1 (Type I) กำหนดอายุ

ได-ราวคริสตPศตวรรษที่ 6-7 เปLนภาษาสันสกฤต โดยไม0มีการผสมผสานภาษาปรากฤต ซึ่งจะพบเสมอใน
คัมภีรPรุ0นแรก ๆ ที่พบจากเตอรPเกสถานตะวันออก (Braarvig, 2010: 27)