Page 324 - วัชรยานยันตระ
P. 324
นั้นได้พบจารึก “เย ธรรมา” ภาษาสันสกฤตผสมบาลีเล็กน้อย อักษรนาครี
ตอนกลาง (หรือก่อนเบงกาลี) ที่ก าหนดอายุได้ประมาณพุทธศตวรรษที่ 14-
18 ต้นก าเนิดของอักษรดังกล่าวอยู่ที่พิหารและเบงกอล (Ray, 1936: 33)
พระพุทธรูป 8 ปาง (Atthatthana) จาก Mahasalini อักษรนาครี ภาษาสันสกฤต
(ที่มา: Luce, 1969: pl.71)
ในเมียนมาตอนล่าง ที่เมืองแปรเก่าเราก็ได้พบหลักฐานของ
พระพุทธศาสนามหายานด้วย ตัวอย่างเช่น รูปเคารพพระโพธิสัตว์และ
พระพิมพ์ดินเผามีจารึกที่แสดงถึงพระพุทธศาสนามหายาน (จารึกภาษา
สันสกฤตสั้นๆ ที่ปรากฏบนพระพิมพ์เหล่านั้นที่มีอายุตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษ
ที่ 14-16 เป็นต้นมา ไม่ใช่ภาษาสันสกฤตในนิกายสรรวาสติวาทอีกต่อไป)
ลักษณะของศิลปกรรมเป็นแบบปาละทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของ
อินเดีย ในขณะที่ที่ศรีเกษตรหลักฐานของพระพุทธศาสนามหายานปรากฏ
ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 12-13
314
