Page 51 - วัชรยานยันตระ
P. 51
“พระนำงปรัชญำปำรมิตำ” อันเป็นตัวแทนของควำมสมบูรณ์พร้อมแห่งควำม
ั
รอบรู้ (ปญญำ) พระนำงเป็นควำมจริงสูงสุดแห่งควำมว่ำง (Snellgrove :
1959, 24)
ศูนยะ = เหรุกะ (ชำย) + ไนรำตมำ (หญิง)
(ทั้งเหรุกะและไนรำตมำต่ำงเป็นศูนยะ)
เหรุกะ (เหวัชระ) + ไนรำตมยำ = สังสำระ หรือ นิรวำณ
นอกจำกนี้ ประติมำนวิทยำยังแสดงออกถึงปรัชญำดังกล่ำวด้วย
สัญลักษณ์หรือของประจ ำกำยที่เทพและเทพีถือนั่น คือ “วัชระ” และ “ฆัณฏำ
หรือกระดิ่ง” ตำมปรัชญำของพระพุทธศำสนำวัชรยำนตันตระ “วัชระ” เป็น
ั
สัญลักษณ์ของควำมจริงแท้ หมำยถึง ควำมฉลำดรอบรู้หรือปญญำ
แสดงออกในรูปของดอกบัวหรือกระดิ่ง (ฆัณฏำ) ในขณะเดียวกัน “ควำมจริง
สูงสุด” ซึ่งไม่มีสิ่งใดท ำลำยได้ซึ่งมี “วัชระ” เป็นสัญลักษณ์ อำจปรำกฎในรูป
ของบุรุษ (เนื่องจำกกำรให้ควำมส ำคัญของชำย) ในขณะที่ “ฆัณฏำ” เป็นตัว
แทนของสตรี (เพศชำย – วัชระ = สภำวะจล เพศหญิง – กระดิ่ง = สภำวะ
สถิต)
วัชระ + ดอกบัว (กระดิ่ง) = โพธิจิต (นิรวำณ)
(ดูเพิ่มเติมในหัวข้อ “เครื่องมือเครื่องใช้ในพิธีกรรม”)
เพื่อที่จะเน้นสำระส ำคัญแห่งกำรตีควำมของแนวคิดนี้ รูปสตรีจึงถูก
แปลงเข้ำสู่รูปของชำย และมีควำมหมำยถึง นิรวำณ และสังสำระ
(Snellgrove, 1959: 24)
41
