Page 12 - จากชีวกโกมารภัจจ์ถึงไภษัชยคุรุ
P. 12

4






                     พัฒนาการ รวมถึงเส6นทางการเดินทางของแนวคิดในการนับถือพระพุทธเจ6าแพทยEที่ชัดเจนขึ้น

                     โดยเฉพาะอย7างยิ่งการเข6ามาสู7ดินแดนเอเชียตะวันออกเฉียงใต6 (วัฒนธรรมเขมรในช7วงพุทธศตวรรษที่

                     17-18 สมัยพระเจ6าชัยวรมันที่ 7) ซึ่งขณะนั้นพุทธศาสนาวัชรยานตันตระกำลังเฟêëองฟู
                            อย7างไรก็ตาม งานวิจัยชิ้นนี้จะเป%นการรวบรวมหลักฐานที่พบและสามารถเข6าถึงได6 นำเสนอ

                     อย7างเป%นระบบ และทำการวิเคราะหEและสังเคราะหEในเบื้องต6น ส7วนการศึกษาในเชิงลึกจะได6ดำเนินการ

                     ต7อไป


                     วัตถุประสงค@ในการวิจัย
                            เพื่อทราบถึงจุดกำเนิดของแนวคิดหรือความเชื่อเกี่ยวกับพระพุทธเจ6าแพทยE (ทั้งในด6าน

                     ระยะเวลาและพื้นที่) รวมถึงทราบถึงพัฒนาการและเส6นทางการแพร7กระจายของแนวคิดดังกล7าว

                     (จากอินเดีย สู7เอเชียตะวันออก และเอเชียตะวันออกเฉียงใต6 โดยเฉพาะอย7างยิ่งประเทศกัมพูชา)


                     ผลสำเร็จของการวิจัยที่คาดวLาจะไดNรับ
                            ผู6วิจัยคาดหวังว7าผลที่ได6รับจากการศึกษาจะทำให6ผู6ที่สนใจ นักวิชาการ หรือนักศึกษา ทั้งใน

                     ด6านประวัติศาสตรE พุทธศาสตรE หรือ โบราณคดี ฯลฯ ได6เข6าใจถึงความเป%นมา จุดกำเนิด และพัฒนาการ

                     ของแนวคิดเกี่ยวกับพระพุทธเจ6าแพทยEได6กระจ7างชัดขึ้น


                     ทฤษฎี สมมติฐานหรือกรอบแนวความคิดของโครงการวิจัย

                            จากการทบทวนเอกสารต7าง ๆ ที่เกี่ยวข6องกับหัวข6อวิจัย โดยเฉพาะอย7างยิ่งในส7วนของประเทศ
                     ไทย เช7น จารึกที่กล7าวถึงอาโรคยศาลา และพระไภษัชยคุรุ รวมถึงโบราณสถานหลายแห7ง ในสมัยของ

                     พระเจ6าชัยวรมันที่ 7 ที่มีอยู7เป%นจำนวนไม7น6อยซึ่งส7วนมากจัดพิมพEโดยกรมศิลปากร ทำให6เกิดแนวคิด
                     และการตั้งสมมุติฐานในการศึกษาครั้งนี้ ดังนี้

                            1.  กำเนิดของแนวคิดนี้อาจอยู7แถบดินแดนคันธาระ (ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดีย

                                ปIจจุบันอยู7ในประเทศปากีสถาน) และเอเชียกลาง (ทางเหนือของปากีสถานและอินเดีย
                                และทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน) ซึ่งดินแดนทั้งสองอยู7ระหว7างเส6นทางที่ใช6ในการติดต7อ

                                ระหว7างอินเดียและจีน ในอดีตเป%นศูนยEกลางพุทธศาสนาที่สำคัญอีกแห7งหนึ่งในช7วงเวลา
                                ดังกล7าว

                            2.  จากดินแดนคันธาระ และ/หรือ เอเชียกลาง ความเชื่อดังกล7าวถูกนำเข6าสู7ประเทศจีนและมี

                                พัฒนาการอย7างชัดเจน เช7นเดียวกับที่แนวคิดดังกล7าวไปแพร7หลายอยู7ในธิเบตและเนปาล
                                ด6วย  (อาจได6รับจากจีน)

                            3.  คติความเชื่อเกี่ยวกับ “พระพุทธเจ6าแพทยE” ในเขมรอาจสัมพันธEกับพุทธศาสนามหายาน

                                นิกายวัชรยานตันตระที่เขมรได6รับมาจากเนปาล ธิเบต ที่ซึ่งแนวคิดเกี่ยวกับพระพุทธเจ6า
   7   8   9   10   11   12   13   14   15   16   17