Page 15 - จากชีวกโกมารภัจจ์ถึงไภษัชยคุรุ
P. 15

7






                            ยุคพระเวท

                            คัมภีร3 ฤคเวท ซึ่งเปPนหลักฐานที่เปPนลายลักษณ;อักษรเกBาสุดของยุคพระเวท ให?ข?อมูลเกี่ยวกับ

                     การแพทย; (การรักษาโรค) ขั้นพื้นฐาน มีการกลBาวถึงนักบวชอารยันและบทสวดสดุดีเทพเจ?า เทพเจ?า
                     สำคัญที่เกี่ยวกับการรักษาโรค คือ เทพแฝดอัศวิน ซึ่งตามเทพนิยายกลBาววBา เปPนแพทย; (physician –

                     bhisaj) ของเหลBาเทวดาทั้งปวง รวมทั้งยังมีการกลBาวถึงโรคตBาง ๆ และการใช?สมุนไพรในการรักษา

                            อถรรพเวท (หนังสือหรือตำราของอถรรวัน) คัมภีร;ในยุคหลังลงมา เปPนคัมภีร;สำหรับนักบวช
                     ผู?บูชาไฟใช?ในการประกอบพิธีกรรมทางไสยศาสตร; อถรรพเวทเปPนคัมภีร;ที่มีสาระสำคัญเกี่ยวกับ

                     เวทมนตร;คาถาที่มีนัยหลากหลายเพื่อให?บรรลุเป|าหมายตBาง ๆ กัน  เชBน ใช?ปลุกเสกเพื่อให?อยูBภายใต?
                     เวทมนตร; นอกจากนี้ยังรวมถึงคาถาป|องกันภูตผี แมBมด การผดุงครรภ; การไถBบาป การทำสงคราม และ

                     ความสำเร็จในการค?าและการพนัน

                            ในสBวนที่เกี่ยวกับการแพทย; อถรรพเวทยังเปPนคัมภีร;ที่เน?นถึงเวทย;มนตร;คาถาเพื่อขจัดปaดเป}า
                     โรคร?ายตBาง ๆ รวมถึงเปPนแหลBงข?อมูลหลักสำหรับการแพทย;ในยุคพระเวทตอนต?น เรื่องราวเหลBานี้

                     กระจายอยูBในคัมภีร;อถรรพเวทที่มีทั้งสิ้น 20 เลBม โดยเฉพาะอยBางยิ่งในเลBม 1-9 และเลBมที่ 19 (Zysk,
                     2000: 14)

                            ราวศตวรรษที่ 3 กBอนคริสตกาล (พุทธศตวรรษที่ 3) ได?มีการเขียน เกาศิกะ สูตร (Kausika

                     Sutra) อันเปPนตำราเกี่ยวกับพิธีกรรมขึ้น ตามแนวทางของอถรรวัน ตำราดังกลBาวอธิบายถึงพิธีกรรม
                     ตBาง ๆ ที่ต?องปฏิบัติในระหวBางการทBองมนตร;ในอถรรพเวท

                            ผู?ที่ทำการศึกษาหลักฐานลายลักษณ;อักษรพบวBา การบำบัดรักษาโรคในยุคพระเวทสBวนใหญB

                     มีพื้นฐานของระบบการรักษาที่เกี่ยวข?องกับไสยศาสตร; โดยเปPนที่เชื่อกันวBาโรค (disease) เกิดจาก
                     การกระทำของภูตผี หรือ พลังชั่วร?ายที่เข?าสูBรBางกาย

                            หลักฐานที่ปรากฏทั้งจากฤคเวทและอถรรพเวทชี้ให?เห็นวBา การรักษาโรคในสมัยพระเวท
                     มีความรู?เพียงผิวเผินเกี่ยวกับกายวิภาคของมนุษย; ผู?ที่ทำการรักษาโรค ไมBได?ถูกจัดให?อยูBในกลุBมของ

                     นักบวชและไมBสามารถเข?าไปมีสBวนรBวมในยัญพิธีซึ่งเปPนหน?าที่หลักของนักบวช หลักฐานสมัยพระเวท

                     แสดงให?เห็นวBาการเรียนรู?เกี่ยวกับสBวนตBาง ๆ ของรBางกายมนุษย;เปPนเรื่องที่เกี่ยวข?องกับศาสนามากกวBา
                     เปPนแนวทางวิทยาศาสตร; (หรือหมายถึงการรู?จักสBวนตBาง ๆ ของรBางกายมนุษย;มาจากการสังเกตขณะทำ

                     พิธีกรรมบูชายัญ (ทั้งคนและสัตว;) มากกวBาการเรียนรู?ลักษณะกายวิภาคของมนุษย;ในแนวทาง
                     วิทยาศาสตร;หรือการแพทย;) (Zysk, 2000: 16)

                            บทสวดที่เกี่ยวกับการแพทย;ในอถรรพเวท (medical hymn) ชี้ให?เห็นวBา การบำบัดรักษาโรค

                     ในสมัยนั้นต?องใช?การรักษาด?วยพิธีกรรมเฉพาะ ซึ่งมนตร;หรือคาถาที่ระบุไว?ในคัมภีร;จะถูกนำมาใช?
                     ประกอบกับการรักษาด?วยสมุนไพร (พืชพันธุ;และผลผลิตจากพืชพันธุ;) ซึ่งจะถูกนำมาใช?ในลักษณะของ

                     เครื่องรางประกอบกับการทBองมนตร; ในอถรรพเวทมีการระบุถึงการใช?พืชที่มีกลิ่นหอมมาเผาเพื่อขับไลB
   10   11   12   13   14   15   16   17   18   19   20