Page 264 - จากชีวกโกมารภัจจ์ถึงไภษัชยคุรุ

256

วัชรปาณี? ศิลปะจีน พบที่กัมปงจาม

(ที่มา: Bunker, 2011: 104)

นอกจากนี้ที่จีนยังพบหลักฐานเปRนแผ3นหินสลักภาพ อายุ ค.ศ. 533 พบที่ วันโฟชิ เสฉวน

(Wanfosi, Sichuan) ศูนยAกลางพุทธศาสนาทางตอนใตEของจีน ซึ่งมีการติดต3อทางการคEากับฟูนันและ

เจนละมายาวนาน) (Bunker, 2011: 102) ) ภาพสลักดังกล3าวแสดงผEานุ3งของพระโพธิสัตวAที่ไม3ใช3แบบ
จีน นอกจากนี้ยังมีตัวอย3างของประติมากรรมทางพุทธศาสนาอื่น ๆ อีกที่แสดงใหEเห็นการผสมผสานของ

รูปแบบศิลปะจีนกับเอเชียตะวันออกเฉียงใตE แมEว3าหลักฐานดังกล3าวจะพบไม3มากนัก แต3นักวิชาการก็
ชี้ใหEเห็นว3าเปRนหลักฐานที่แสดงถึงการติดต3อสัมพันธAระหว3างจีนกับเอเชียตะวันออกเฉียงใตE (Bunker,

2001: 102)
จากหลักฐานการเขEามาของบัณฑิต “ปุณโยทยะ” คุรุในนิกายตันตระชาวอินเดีย ใน

คริสตศตวรรษที่ 7 (สมัยราชวงศAถังตอนตEน) ซึ่งไดEเดินทางไปยังเมืองฉางอันในปl ค.ศ. 655 จากนั้นไดE

เดินทางมายังเอเชียตะวันออกเฉียงใตEแลEวเดินทางกลับไปยังประเทศจีนในปl ค.ศ. 663 จากนั้นจักรพรรดิ
จีนไดEมีโองการใหEเดินทางมายังเจิ้นละเพื่อมาคEนหาสมุนไพร สิ่งนี้ก็เปRนหลักฐานที่แสดงใหEเห็นถึงการเขEา

มาของพุทธศาสนาวัชรยานตันตระ (และอาจรวมถึงความเชื่อเกี่ยวกับพระไภษัชยคุรุ-พระพุทธเจEาแพทยA

ซึ่งรุ3งเรืองอยู3ในจีนขณะนั้น) ฝgงรากและค3อย ๆ พัฒนาขึ้นในเขมร ต3อมาคงมีการผสมผสานกับวัชรยานที่
เขEามาอีกในภายหลัง (เช3น คัมภีรAตันตระที่กีรติบัณฑิตนำเขEามาจาก “ต3างประเทศ” ในสมัยพระเจEา

ชัยวรมันที่ 5 ในคริสตศตวรรษที่ 10)