Page 191 - วัชรยานยันตระ
P. 191
จารึกวัดสิธรกล่าวถึงข้าราชการนาม “กีรติบัณฑิต” ว่าได้ฟื้นฟู
พระพุทธศาสนาในอาณาจักรกัมพูชาโบราณ นอกจากนี้ในจารึกยังปรากฎ
ข้อความที่น่าสนใจ ซึ่งสามารถใช้ในการตีความถึงนิกายในพุทธศาสนาที่
ได้รับการนับถือในขณะนั้น เช่น จารึกดังกล่าวกล่าวถึง “หลักธรรมแห่งความ
ว่าง (ศุนยตา) และปรัชญา (วิชญานวาท)” (สุภัทรดิศ ดิศกุล, 2547: 15)
มีการกล่าวถึงธรรมกาย สัมโภคกาย และนิรมาณกาย รวมถึงการที่จารึก
ดังกล่าวระบุว่า กีรติบัณฑิตได้น าหนังสือปรัชญาจ านวนมากและต าราต่างๆ
เช่น ฎีกาของคัมภีร์ “ตัตตวสังครหะ” (Tattvasamgraha) (อันเป็นคัมภีร์ของ
นิกายตันตระ) มาจากต่างประเทศเพื่อมาเผยแพร่ ส าหรับค าว่า
“ต่างประเทศ” นี้ยังเป็นที่กังขากันอยู่ในหมู่นักวิชาการว่าหมายถึงที่ใด
ั
ระหว่างอินเดีย ชวา หรือดินแดนที่อยู่ในประเทศไทยปจจุบัน (มหิธรปุระ –
แถบที่ราบสูงโคราช)
โศลกที่ 36 เป็นต้นไป กล่าวถึง การประกอบพิธีกรรม “เพื่อความ
สงบ” ภายในราชส านักโดย “กีรติบัณฑิต” ซึ่งพิธีกรรมดังกล่าวเป็นหนึ่งใน
4 พิธีกรรมในนิกายตันตระ (อันได้แก่ พิธีกรรมเพื่อความสงบ ความ
เจริญรุ่งเรือง พิธีกรรมเพื่อการปราบปราม และพิธีกรรมเพื่อการท าลายล้าง
ซึ่งพิธีกรรมดังกล่าวยังคงมีการปฏิบัติอยู่ในนิกายตันตระ) (Snellgrove,
2004: 226 note 18)
จารึกยังกล่าวว่า “หลังจากการสถาปนาหลักการของลัทธิ
(doctrine) ทั้งในรูปแบบปกติและรูปแบบซ่อนเร้นแล้ว เขาได้ก าหนดหลัก
ปฏิบัติทางศาสนาส าหรับสงฆ์และฆราวาส” นอกจากนี้จารึกยังกล่าวถึง
การสถาปนารูปเคารพของเทพีปรัชญาปารมิตา รูปเคารพของพระวัชรปาณี
(วัชริน) กว่าสิบรูป รวมถึงพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร ซึ่งก่อนหน้านี้ได้น าไป
ประดิษฐานไว้บนเขาโดย “ศรีสัตยวรมัน” รวมถึงการสร้างรูปเคารพของพระ
โพธิสัตว์อวโลกิเตศวรประดิษฐานไว้ในเมือง “กุรารัมภะ”, “อมเรนทรปุระ”
และที่อื่นๆ ด้วย
181
