Page 199 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินนเดีย | 191

ระยะเวลากการครองราชชย์ของกนิษกะรวมถึงช่วงเวลาของราชชวงศ์กุษาณะะนั้นยังไม่
แน่นอน ปัจจุจุบันเชื่อว่าอยู่ประมาณ ค.ศศ. 78 (พ.ศ. 6621) หลังรัชสมัยพระเจ้ากกนิษกะ อาณาาจักรแห่ง

ราชวงศ์กุษาณณะเริ่มลดลง ประมาณกลาางพุทธศตวรรรษที่ 8 วสุเทววะที่ 2 ผู้ปกคครองสืบทอดตต่อลงมาก็
สูญเสียอํานาจแก่ Shapurr I แห่งราชวงศ์สสาเนียน (Sasanian) ใ ใหม่ของเปอร์ร์เซีย และจากกนี้ไปภาค

255
ตะวันตกเฉียงงเหนือของอินนเดียก็ตกอยู่ภภายใต้อิทธิพลของอิหร่าน

า ที 5.99 เหรีย ก า ณ ัย ระเจ้าากนิ กะ
เหรีย ก า ณ ัยย ระเจ้ากนิ กกะ
ที า: (Rowland,, 1953, pl.38))

ขณะเดียวกัันก็เกิดอาณาาจักรใหม่ขึ้นใในบริเวณคาบสมุทรที่โอริริสสา พระเจ้จ้าขรเวลา

(Kharavela) แผ่อํานาจไปปทั่วอินเดียแลละเป็นผู้อุปถัมมภ์ศาสนาเชน แต่อาณาจักรรของพระองค์ก็อยู่เพียง

ช่วงสั้น ๆ ในนช่วงเวลาเดียยวกันนี้ ทางตตะวันตกเฉียงเหนือของเดคคข่านก็เกิดอาาณาจักรขึ้นใหหม่แทนที่
ราชวงศ์โมริยยะ นั่นคือราชชวงศ์สาตวาหนะหรืออานธธระ มีศูนย์กลลางอยู่ที่ประติติษฐานะ (Pratisthana)

ปัจจุบันคือไปปถาน (Paithan) อาณาจักรนี้มีอํานาจมาากกว่า 300 ป จนกระทั่งถึถึงพุทธศตวรรรษที่ 8 มี

อํานาจไปจนถึถึงลุ่มแม่น้ํานรรมทา เข้าไปปสู่มัลวา และมีอํานาจครอบคลุมจาก ั งทะเลหนึ่งถึงอีอีก ั งหนึ่ง
ตามประวัติศาาสตร์กล่าวว่าพระเจ้าสิมุกะะ (Simuka) กกษัตริย์องค์แรรกแห่งราชวงศ์ศ์สาตวาหนะ มี มีชัยเหนือ

พระเจ้ากาณววะ (Kanva) แแห่งราชวงศ์ศุงคะ ราวพุทธธศตวรรษที่ 7 พวกสาตวาหนะถูกขับไล่จากทาง
ตะวันตกเฉียงเหนือของเดดคข่านโดยพววกศกะ เชื้อสายกษหรตะ ((Kshaharata)) แต่ภายใต้การนําของ

เกาตมีปุตระ สาตกรรณิน (GGautamiputraa Satakarnin) กษัตริย์ผู้ยิ่งใหหญ่แห่งสาตวาาหนะ ก็ยึดดินแแดนคืนมา
26
ได้เมื่อราว พ.ศศ. 673
ราชววงศ์ศกะอีกกลลุ่มหนึ่งที่รู้จักกกันโดยทั่วไปใในชื่อสะตรัปตตะวันตก (Western Satraaps) เข้า

ครอบครองคุชชราตและมัลววาในช่วงเวลาเดียวกันและปปกครองจนถึงหลัง พ.ศ. 9331 มีอํานาจคครอบคลุม
ราชสถานและะสินธุ์ กษัตริย์์ราชวงศ์นี้ที่สําาคัญคือ พระเเจ้ารุทรทามัน (Rudradamaan) (พ.ศ. 6933)

25
Basham : p.62.
26 Basham : p.62.