Page 204 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 204

โบราณคดีอินเดีย | 196








                                   ศูนย์กลางของอาณาจักรในสมัยนี้อยู่ที่ปา ลีบุตร อํานาจของสมุทรคุปต์กินอาณาเขต
                       ตั้งแต่อัสสัมจนถึงชายแดนปัญจาบ ทางเดคข่านตะวันออกไปไกลถึงกาญจี เป าหมายของสมุทรคุปต์คือ

                       ทางตะวันตกที่ซึ่งพวกศกะปกครองมากว่า 200  ป  และมีความเจริญรุ่งเรืองเนื่องจากการค้ากับทาง
                       ตะวันตก

                                  หลัง ค.ศ. 388  (พ.ศ.  931)  ในสมัยของ จันทรค  ต ที  2  หร อ ระเจ้าวิกร าทิตย

                       (Vikramaditya)  (ประมาณ ค.ศ.  376-415/ พ.ศ.  919-958)  โอรสของสมุทรคุปต์ สามารถมีชัยเหนือ
                       พวกศกะ พระองค์มีอํานาจครอบครองเกือบทั้งหมดของอินเดียภาคเหนือ ยกเว้นทางตะวันตกเฉียงเหนือ

                       นอกจากนี้ยังมีอํานาจเหนือดินแดนส่วนใหญ่ของเดคข่านตอนเหนือ เนื่องจากประภาวตี (Prabhavati)
                       ธิดาของพระองค์สมรสกับรุทรเสนะ (Rudrasena)  กษัตริย์แห่งวากา กะ (Vakatakas)  ซึ่งปกครอง

                       อาณาจักรที่มีอาณาเขตกว้างขวาง ปัจจุบันคือมัธยประเทศ (Madhya  Pradesh)  มหาราษ ระ

                       (Maharashtra)  และตะวันตกเฉียงเหนือของอานธระประเทศ หลังรุทรเสนะสิ้นพระชนม์ประภาวตี
                       ปกครองต่อ และช่วงนี้ราชวงศ์ วากา กะอยู่ใต้อิทธิพลของราชวงศ์คุปตะ

                                  ในสมัยของจันทรคุปต์ที่ 2  นี้วัฒนธรรมอินเดียเจริญรุ่งเรืองสูงสุด นับเป็นยุคทองของ

                       อินเดีย ทรงตั้งศักราช “วิกรมศักราช” ซึ่งเป็นที่นิยมอยู่ในอินเดียเหนือ กาลิทาส กวีชื่อดังก็อยู่ในสมัย
                       ของพระองค์

                                  ความเจริญรุ่งเรืองของอาณาจักรในสมัยของจันทรคุปต์ที่ 2 มีหลักฐานจากบันทึกของฟา-
                       เหียน (Fa-hsien)  บาทหลวงจีนที่เดินทางเข้ามาอินเดียเพื่อคัดลอกพระไตรป ฎก บันทึกการเดินทางได้

                       ระบุถึงวัดวาอารามในพุทธศาสนาจํานวนมาก รวมถึงเรื่องเล่าต่าง ๆ แต่กลับกล่าวถึงสภาพสังคมน้อย

                       มาก นอกจากนี้ยังไม่มีการกล่าวถึงพระเจ้าจันทรคุปต์ที่ 2  เลย แม้ว่าฟาเหียนจะอยู่ในอินเดียในช่วงรัช
                       สมัยของพระองค์กว่า 6  ป  ฟาเหียนกล่าวว่าอินเดียเป็นประเทศที่สงบ มีระบอบการปกครองที่นุ่มนวล

                       อาชญากรรมมีน้อยมาก การเดินทางทําได้สะดวกไม่ต้องใช้หนังสือเดินทาง
                                  จากบันทึกของฟาเหียนแสดงให้เห็นว่าในช่วง 700  ป  อินเดียมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก

                       ตั้งแต่สมัยที่เมกัสทีเนสเคยบันทึกไว้ ศีลธรรมทางพุทธศาสนาและศาสนาเชนได้ค่อย ๆ ซึมเข้าสู่สังคม

                       อินเดียอย่างค่อยเป็นค่อยไปและเฟ  องฟูมาก แต่ศาสนาพราหมณ์ก็เป็นที่นิยมเช่นกัน ในช่วงนี้อินเดียดู
                       เหมือนว่าจะเป็นดินแดนที่มีความสุขและเจริญสูงสุดในโลก เนื่องจากขณะนั้นอาณาจักรโรมันกําลังจะ

                       เสื่อมสลาย และจีนก็กําลังอยู่ในช่วงของการเปลี่ยนผ่านจากราชวงศ์ฮั่นไปสู่ราชวงศ์ถัง
   199   200   201   202   203   204   205   206   207   208   209