Page 31 - จากชีวกโกมารภัจจ์ถึงไภษัชยคุรุ
P. 31

23






                            เปXนที่ทราบกันว.า พระไภษัชยคุรุ ไม.ปรากฎเปXนรูปธรรมในดินแดนที่มักกล.าวกันว.าเปXนต+น

                     กำเนิดของแนวคิดนี้นั่นคือ ประเทศอินเดีย แต.หากศึกษาหลักฐานโบราณคดีเกี่ยวกับพัฒนาการของ

                     พุทธศาสนา ในระยะเวลาใกล+เคียงกับที่แนวคิดนี้พัฒนาขึ้น (ดังที่จะได+นำเสนอหลักฐานโบราณคดี
                     ดังกล.าวในบทต.อไป) ก็จะเห็นได+ว.า หลักฐานทางโบราณคดีที่หลงเหลืออยู. แสดงให+เห็นค.อนข+างชัดเจน

                     ว.าดินแดนที่แนวคิดนี้พัฒนาขึ้นในช.วงเวลาราวคริสตศตวรรษที่ 4 เปXนต+นมานั้น อยู.แถบเอเชียกลาง

                     และค.อย ๆ มีพัฒนาการขึ้นเรื่อย ๆ และเข+าสู.จีน
                            ดังที่ได+ทราบกันว.าคัมภีรCสำคัญ เช.น สัทธรรมปุณฑริกสูตร ก็มีกำเนิดและ/หรือ พัฒนาขึ้นใน

                     ดินแดนเหล.านี้ และจะเห็นได+ในบทที่ 3 และ 4 ว.า “อินเดีย” ที่ชาวเอเชียกลางและจีนกล.าวถึงนั้น ที่จริง
                     หมายถึง ดินแดนทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดีย (คือดินแดนคันธาระ แคชเมียรC และปàญจาบ)

                     ซึ่งขณะนั้นอยู.ภายใต+การปกครองของราชวงศCกุษาณะซึ่งเปXนช.วงที่พุทธศาสนาเจริญรุ.งเรืองเปXนอย.าง

                     มากจนมีพัฒนาการเปXนของตนเอง (ต.างไปจากในดินแดนอินเดียภาคกลางและภาคตะวันออก– แถบลุ.ม
                     แม.น้ำคงคา) ดังนั้นจึงเปXนได+ว.า พัฒนาการของแนวคิดเกี่ยวกับพระพุทธเจ+าแพทยCอาจเริ่มขึ้นในดินแดน

                     แถบภาคตะวันตกเฉียงเหนือของินเดียและแถบเอเชียกลางก็เปXนได+ และเปXนที่แน.ชัดว.าได+รับความนิยม
                     และมีพัฒนาการอย.างมากในแถบอเชียตะวันออก



                     คัมภีร1ทางพุทธศาสนาที่เกี่ยวข7องกับการแพทย1และพระพุทธเจ7าแพทย1
                            เรื่องราวเกี่ยวกับพระไภษัชยคุรุหรือพระพุทธเจ+าแพทยC เริ่มปรากฏในคัมภีรCรุ.นแรก ๆ เช.น

                     สัทธรรมปุณฑริกสูตร และคัมภีรCวิมลเกียรตินิรเทศสูตร ในนามของ “ไภษัชยราช” พระองคCเปXนแพทยC

                     ผู+ยิ่งใหญ.สูงสุด (เจ+าแห.งแพทยC) อาจกำเนิดมาจากแนวคิดหรือเรื่องเล.าเกี่ยวกับพระโพธิสัตวCแห.ง
                     อภิปรัชญา เจ+าแห.งแพทยC (ไภษัชยราช) ซึ่งได+รับการกล.าวถึงว.าเปXนผู+รักษาทางจิตวิญญาน เปXนเทพผู+

                     ได+รับการบูชาในฐานะแพทยCผู+รักษาโรค (ทั้งทางกายและทางใจ) (Majupuria, 2003: 120) โดยทั่วไป
                     แล+วคัมภีรCทางพุทธศาสนารุ.นแรก ๆ ที่ยังคงเหลือร.องรอยอยู. มักเปXนคัมภีรCที่ได+รับการแปลเปXนภาษา

                     ต.าง ๆ ของเอเชียกลางและเอเชียตะวันออก เริ่มจากจีนในราวคริสตCศตวรรษที่ 2 และราวคริสตCศตวรรษ

                     ที่ 7 จึงเริ่มมีการแปลจากสันสกฤตเปXนภาษาธิเบต (ส.วนที่เปXนต+นฉบับภาษาสันสกฤตสูญหายไปแล+ว)
                            ในที่นี้ ขอแบ.งคัมภีรCที่จะกล.าวถึงออกเปXน 2 กลุ.มคือ คัมภีรCที่แสดงให+เห็นถึงความสัมพันธCของ

                     พุทธศาสนากับการแพทยC และคัมภีรCที่กล.าวยกย.องสรรเสริญพระไภษัชยคุรุโดยตรง
   26   27   28   29   30   31   32   33   34   35   36